Irauli Ta Irabazi

Polita

2012-01-27T12:45:00.000+01:00

Polita da udaberria loreak jaiotzen direlako; polita da udazkena, jaiotako loreek naturarekin bat egiten dutelako.

Politak dira udaberriko tximeletak, eta udaberri aurreko tximeleten egoera, kanpotik itsusiak izan arren, barnean dena baitute ederra.

Politak dira udazkeneko haizeak, hostozko zurrunbiloak eta hostoen artean aurki ditzakegun intsektu eskasak, oso indartsuak denak, egun eguzkitsu eta politikoki politen hilketari eutsi diotenak.

Polita da gure inguruko harmonia, itsusi eta politaren arteko ikuspegi subjektiboa, egoera bien arteko etengabeko borroka, polita den moduan izana eta edukia, ezin harmoniatsuagoa den gure herria, gure bizia, ama naturaren auzia, gu biziarazteko etengabe landatutako hazia.

Ahaztu ezinak dira uda eta negua, istorio polit baten begirale, etengabe borrokan, izana gainjartzearen alde. Harmoniak demokratikoki banatzen du euren bizia, noizbehinka, urteen artean han hemen egunak aldatzen badira, lege zientifikoenean ere kausa eta ondorioa libreki aldatzen baitira.

Polita da udako itsaso urdinetan naturarekin bat egitea, neguan izotz bilakatutako ur berdina gure oinekin laztantzen dugunean.

Polita da udako beroa, neguko hotz handiak berotzen gaituenean. Politak dira bero handiko egunak, udako ekaitz moduan agurtzen gaituztenak, politak diren moduan etxetik ikusitako egun hotzak, irtetera bultzatzen gaituzten egun zurietan bilakatutako poztasunaren ahotsak.

Ederra delako benetan umeak pozik eta jolasean ikustea, eta ume sentitu, eurek dituzten amets eta ilusioak nire barnean sentitu. Nik ere amets eta ilusioak ditudalako, tamalez amets eta ilusio hutsak direnak, eskutan izan eta nire bihotzetik salto egin dutenak.

Zu zaitut amets, ilusio; bosgarren urtaro, zu barik urterik ez delako. Zurea da hiztegiko orri oso bat, argazki batean agertzen baitzara, polita hitzaren esanahia!

(Galdutako bihotzari, 2010eko urtarrilaren 9an idatzita)

Heriotza berpizten

2012-01-16T01:15:00.001+01:00

Hil da, bai, hil da. Hil da, denok hiltzen garen bezala, kotxe batek ezustekoz harrapatuak ez bagara, adreilu batek buruan kolpatzen ez badigu; hiltzen garen bezala.

Hil egin da, bizitzeari utzi diolako, ez bizitzarik ez zuelako. Bizitza utzi eta azkeneko momenturaino bizi izan duelako hil da.

Bizi garena baino hobeto bizi izan da, eta hil, hargatik, hobeto hil da. Bizi izanak ez du hil, hil izanagatik bizirik mantendu bada.

Bizi izan da, hilik egon ez delako; izan delako, izanak bizirik mantendu duelako, bizirik mantentzen denik hiltzerik ez delako.

Nola esan hil dela, hil egin ez badugu.

Galderak

2012-01-07T14:05:00.001+01:00

ETAren azkeneko komunikatua behar al zen elkartasunaadierazteko?

Ez al da injustiziarik ustezko injustizia batekinerantzundakoaren atzean?

Beharrezkoa ote zen koalizio bat sortzea presoen egoera elkarrekinsalatzeko?

Aurretik egiterik ez ote zen? Oportunismoa? Inkoherentzia,agian?

Nork ezartzen du justua eta injustuaren arteko muga?

Zeinek du inor kartzelaratzeko eskubidea? Zeinek epaitzekoa?

Non da amnistiaren aldarrikapena? Nork utzi ditu euskalpreso eta iheslarien eskubideak hari mehe baten menpe?

Nork? Nork? Nork?

Gaur denek zatitu nahi dute garaipenaren pastela…

EUSKAL PRESO ETA IHESLARIAK ETXERA!

Deabruaren paktua

2012-01-04T15:16:00.001+01:00

Beharbada irakurriko zenituzten ezezagunenganako maitasun,atsekabe eta tristura testuak. Ikusiko zenuten dena ez zela aurrera edo atzera,askotan energia potentzialak irabazi egiten diola zinetikoari, galtzeko dugunarriskuagatik; eta beldurragatik.

Bai, dena ez da zabala izan. Itxi unetan ere geratu izannaiz, bidegurutzeen aurretiko bidezidorretan. Politika maitasun kontua delanahiz eta maitasunaren politika zein den ezin jakin.

Aurrera joan ezin hura bukatu egin zen. Azkenean hainbestetesturen inspirazioa izandako neska horrekin nituen distantziak konpondu eginnituen; kasu egin nion beharrari, harrotasunari egin beharrean. Konponbideraeraman ninduen potentzialki gordea nuen energiari askatasuna eman nion; maitasunari,gorde arren betiko ezin ezkutatu daitekeen indarra.

Aurreko semaforoan gelditu izan banintz kopletatik bizitzekoaitzakia mantenduko nuke, bederen. Orain, aurrerago banago ere, berrizgeldirik, nora jo jakin gabe. Ez dut nire bizitzan garrantzia izan duen neskabakarrak sortutako kondizioa aldatzeko nahirik; itun bat sinatu nuendeabruarekin: fruiturik onena eman zidan, eta, galduz gero, ez nuen berrizprobatzeko aukerarik.

Saiatu izanak maltzurkeria handienaren pairatzaile bilakatunau, emandako pauso guztiak nire kontra bilakatu baitira. “Denonak inoren ez”testuarekin arazoaren larritasunaz ohartu nintzen. Beranduegi zen, baina; lagunakjoko zikin horretan eroriak ziren, hasieratik jarri ez nituen mugak hormabilakatzeraino.

Pertsona moldea duen saiakera hura niri dagokidan espazioalapurtzeko lanean ari da. Nire lagunak bere egin nahi ditu, ni kanpoan uzteko.Duda dut jaiotza ez ote zen bere benetako saiakera zapuztua izan.

Pasibotasunaren eta mugi ezinaren arrazoia bertan aurkitunuen, onena eta txarrenaren arteko kontrastean, pertsona bakarrak ni betetzekoizan zuen gaitasunean, saiakerak manipulatutako hainbaten ezinaren aurrean.

Deabruari kasu egin izan banio ez nuke nire burua bakarrikikusiko.

Galtzen ikasi behar

2012-01-04T12:25:00.000+01:00

Mehatxuak jaso ditut ezaguna ez nuen jendearengandik. Tratutxarrak eragiten dituen indibiduoa sentiarazi didate.

Umiliatua izan naiz jende ezezagun berdinagatik idaztendudana eta ni ez gatozela bat esaten zidaten bakoitzean. Nire bizitza osoazapaldu dute sentitzen dudana sentitzen ez dudala esan didatenean. Ni eznaizela ni, alegia. Zaborra besterik ez, barnetik hutsik dagoen 23 urteko kutxazimurtua.

Justifika ezinak justifikatzeko erabilia izan naiz, pertsonaaskoren ahotatik salto egin dut, pertsona okerrarekin egon izanagatik, lagunakbaloratzeko erregela zabalegia erabiltzeagatik. Baina erabaki nuen honek ez zuelaetorkizunik eta maite nituenek/nindutenek keinu bat merezi zutela nire aldetik.

Hala izango da; bai. Hala egingo dut mehatxatu, umiliatu etazapaldu nauten horiekin erlazioa duten ustezko lagunokin. Aurrez aurre etabizkarrera egiten dutenarekin antzerki tertzio baten aldaketa txiki uzten dutenhipokritekin. Hori, bai; ezabatu, blokeatu eta betirako agurtu.

Lagunkidetasuna espresio minimora sintetizatzen dutenak;errespetua galdu didatenak. Horiek ez dira, ez, ama batek bere semearentzatnahiko lituzkeen lagunak.

Damu naiz zu(ek) ezagutu izanagatik.

Zailtasunaren erakargarritasuna

2011-12-31T17:43:00.001+01:00

Bistakoa da ez naizela denbora neurtzearen zale amorratua,luzatzera jotzen baitu pozik bizi denak edota bere tristura aldatzearren laburtzenduen hori egoera batera kondenatu nahi duenak. Are gehiago, ekintzak ez diratarte aurre finkatu batek sortuak, jatorria izaten dute guk definitutakoespazio tenporal desberdinen buruan.

Urte bat, 365 egun, 8760 ordu, 525600 minutu eta 31536000 segundodirela ezin inork manipulatu, ordea, eta ni denbora tarte horren balantze txikibat egitera etorri naiz.

Egia da blog-a 2009an sortu nuela, nahiz eta benetan aurtenhartu fundamentuz. Zeri buruzkoa dengaldetzen didaten bakoitzean ezinezkoa izaten zait hitz baten bidez azaltzea.Politika, bizipen pertsonalak, maitasuna… benetan bananduta ote doaz?

Egia esanda momentuan momentuko egoerari erantzuten diotidazkietako bakoitzarekin, inongo denbora zatiketarik gabe, gaietako bakoitzakeskubide osoa izanda egunaren segundoetako bakoitzean. Aurkakoaezjakintasunaren saihesbidea hartzea litzateke.

Urte hasieran erronka txiki bat ezarri nion nire buruari,baldintzarik gabekoa, astean behineko maiztasunarekin eguneratzeko, eta, bete dudalaematen du, kalkuluek huts egiten ez badidate, hau baita urte honetako 50garrensarrera. Ez dut, dena den, lege bilakatu nahi nire buruari behar batinposatzeko.

Beraz, hemendik aurrera, blog-aren etorkizuna erabakitzeariekingo diot, sarritan egin dudan bezala, etapa baten amaieran nagoen edo ezondorioztatzeko.

Hala eta guztiz ere, eskerrak eman nahi nizkizueke hemendikpasa zareten guztioi, ez zaretela gutxi izan, nahiz eta iruzkinetan ez denislatu. Pasa den hilabetean 923 bisita izan ziren, zenbaki polita blogarenizaera pertsonalari begiratzen badiogu.

Hasieran aipatu dudan balantzearen zati bat besterik ez dablogarena, eta, esan bezala, erabat positiboa da. Ezin berdina esan, ordea,blogean jorratutako gaiei buruz. Iritzi positibista batetatik etsikorbatetarako saltoa nabari da. Ni ere harrituta geratu naiz azkeneko testuenizenburuari begiratuta. Zenbatetan agertu ote da heriotza hitza?

Itxaropenez heldu diot, beti, bai, etorkizunari. Bizitzapertsonala lantzeke banuen ere, ez baita guztietan definituena, banuen argi batgure herriaren politikagintzan eta bere aske izateko grinan. Galdu egin da,baina; oparotasunean sinetsarazten zidan indarra galdu da; desberdin egitengintuena; lege amoral batzuek baimendutako jokabidedun izaki hutsengatikdesberdin.

Zailtasunak ditut atsegin eta gaur dena horren errazikusteak jokatzeko gogoak kendu dizkit. Erraztasuna aurkitu dugu norberarenburuaren definizioan, besteek berdin ikus gaitzaten kondiziorik bete gabe. Esatenduguna baino egiten duguna gara; egiten ez dugunez, esaten ari gara.

Horixe izan da galdu duguna, zailtasunak erakargarri bilakatzenzuena; gure irudimenaren askatasuna.

Ikuspegi hori defendatzen saiatu naiz; legetik kanpo jardunda,zailtasuna nire egiten.

Lortu dudan edo ez, zuei dagokizue baloratzea.

Nire aldetik besterik ez; MILA ESKER irakurle guztiei eta urtea baino, egunetako bakoitza ona izatea opa dizuet! Laster arte!

Aitor

Egunero bizi

2011-12-22T13:36:00.002+01:00

Esku artean nuen denbora apurrak alde egin zidan berarekinzer egin erabakitzen nuen bitartean. Halakoak gara txiroak; gutxi izan etatopera aprobetxatzeko kontraesanaren aurrean, ezer gabe geratzen gara ohartugabean.

Orainaren gaitzespenaren garaiak dira gureak; etorkizunabeti izango da hobea. Horixe dugubiziraupenaren indarra: itxaroteko ahalmena, ilusioak kontrolatzeko ezintasuna.

Egiteke nituen hamaika plan zoragarri; helmugak anitzakziren kasualitatearen munduan. Zein erabaki ez zen, ordea, eginbeharra; nolalortu baizik.

Berandutu egin zitzaidan, ilundu, eta jorratutako teoriadenak ez zuen oinordekotzarik izan; ideia eta intentzio bakoitza ezerezeangeratu ziren, egunean egun berriak elikatu bainituen. Ilusioaren kutxa presondegiabilakatu zen, sarrailaren giltza itsas hondoan duen kartzela.

Halaxe hil nintzen, bizitzeko denbora agortuz, ilusioenesklabu, ekintza debeku. Arrastorik utzi gabe hil, hain zuzen ere, ideiakmateria bilakatu ez izanak ezerezera murriztu baitzuen nire izan izana.

Dena eduki nahiak eta ezer lortzeko ezintasunaren anbizioakito ninduen, azkenean.

Itxaropenari itxaroten

2011-12-18T17:01:00.001+01:00

Zein erraza izaten duen zerbait maitatzea, maitatua berarekinez duenak, ausarta izaten den bezala arriskuaren aurrean egon ez dena.

Ameslariak amaiera gabeko bidaietan bizitza berri batimajinatzen du; askatasuna irudikatu. Izan litekeenaren ideologoan bilakatzenda zer den ez dakienean, biharra oraina ahazteko tresnan bilakatzen duenean.

Aurrera begiratzeko joera handia dugu, dugunak esperogenuenarekin bat ez etorriagatik. Etorkizuna justifikatzeko ezintasunakitxaropenaren aurrean otoi egitera bideratzen gaitu, desjabetuaren bizitzekoindarretik galtzekorik sumatzen ez baita oraina biharraren isla besterik ezbada.

Beldurra izaten dugu definitzen gaituen ezaren antonimoaeskuratzetik gertu gaudenean; erraztasunak bezala ezinak ere atzera botatzengaitu. Erosotasuna da, finean, gure imajinazioa askatzen duena, tentsiorikgabeko gizartean idealismoak forma har baitezake buruotan sortutako munduparaleloan.

Existitzen ez denarekiko itxaropenarekin trafikatzen aridira itxarotera kondenatzen gaituztenak. Gure buruotatik kanpo, ordea, ez daEuskal Herririk eta ez dugu Nafar Estaturik ikusi nahi, idealismotik bizi garenbezala, materialismoak ametsak eta definizioak suntsituko lituzkeelako, aurreiritzirikez egonda gureak diren beharretatik askatzeko.

Independentistak garela, alegia, independentziarik ezdugulako. Euskal Herria nahi dugula, gaur suntsitua delako. Lortzen dugunean,ordea, ezer izango ez garenaren beldurrak irentsiko gaitu, etengabe etorkizunareneraikuntzari deituz, oraina zapaltzen dugun bitartean, historia behar baitugizakiak bere indarraren aldizkari pornografikoa bilakatzeko.

Egin kasu; beldurrak eta itxaropen idealistak (gaur egungopolitikari “ezkertiar abertzale” zenbaiten estrategia manipulatzailea azkenekohau), botere nahiarekin batera, independentziatik geroz eta gehiago urruntzen gaitu.

Herria kartzela

2011-12-10T12:25:00.001+01:00

Subjektu politikoaren desintegrazioa hasieratik landu eginzuten espetxe politikaren diseinatzaileek. Erakunde baten izenean burututakoekintzak baziren ere, militanteetako bakoitzak bere zigorra jasoko zuen,burututako akzioagatik, alde batetik, eta, banandu nahi izan bazuten ere,erakundearen parte izateagatik bestetik.

Konfrontazioa sortu nahi zuten zigorren banakako neurketasubjektiboarekin, baina ez zuten lortu, hein handi batetan gu ere sistemarenjokoan integratuta baikeunden. Gaur egungo aldarrikapenei begiratzea besterikez dago: preso gaixoak eta zigorra bete dutenak kalera; besteak, gureherrietako kartzeletara. Dena, noski, legeak esaten duenaren arabera. Legeak,ordea, ez zuen borroka armatua legeztatu, ezta gure izateko eskubidea ere.

Iraultzaren izenean sortu dugun banaketa sozialarekin ETArenhelburu militarista-apolitikotzat saldu digutenarekin bat egiten ari gara. Honenatzean interes bakarra dago: berezkoa duen erakunde politikoaren paperaezabatzea. Horretarako gaizkileen elkartea deitu dute Frantzian; espainiarrek,ordea, terrorista eta mafiosoak. Estrategia militarrik ez litzateke ulertuko,bide politikorik gabe.

Azkeneko honen (politikaren) ezabaketarekin aldarrikapen kolektiboek aldeegiten dute, edo indibiduora sintetizatu, inork berekiko elkartasuna erakuts ezdezan. Izen anitzetan bilakatu egin da erakundea, nork bere garrantziarekin,ideien gudan nor naizen esan beharko banu bezala nire arrazoiak eta helmugakaintzat hartuak izateko.

Honen ondorioz, Gorka Aranak, ezkerreko mugimenduespainolistaren izenean preso politikoak eta hiltzaileak banandu zituen atzo,analisi sinplista batek gidatuta. Guk aspaldi onartua genuen tesi hori, denakpolitikotzat hartzen baditugu ere, bakoitzari aplikatutako doktrinaaldarrikapenotan gure egiteagatik; orain ereindako akatsaren uzta jasotzen arigara.

Herriarena genuenari, herria bilakatuko ote diogu kartzela?

Denak berdinak, denak etxera!

Idaztekoa idazteke

2011-12-04T22:10:00.001+01:00

Oroi ditut jolasten gineneko egunak, eguzkiari kaixo etaagur esatera heltzen ginenekoak, ohartu gabean, zelai berdean etzan etailargiak etxera joateko deia egiten zigunean.

Ez dira urte asko ikasketetan alde batera edo bestera jotzekohautua egin behar izan nuenetik; biziagoak eta freskoagoak dira, ordea, laguntaldearen zatiketa praktikoan norekin joateko erabakiak nire burua konkistatuzuteneko garaiak.

Unibertsitatera hasteak, nola edo hala, aurretik hartutako burubideakindartu zituen, bizipen desberdinei kohesioa emanez. Galdutako denbora deituohi zaio muturrera eramaten ez denari, irakaskuntza soilik helmugankonkistatuko balitz bezala.

Aurretik ere bizi izan nituen garai kontraesankorrak,biderik ez eta egunero hasi eta bukatzen bainituen garaian garaiko beharrakasetzeko sortutako historia txikiak. Horixe nintzen, bai, kontakizun anizdunpoltsikozko liburuxka bat, zabaltzen nintzen tokian zabalduta ere dena irakurtzekoeta ezer ez galtzeko aukera ematen zuena, egun bakoitza bizitza oso bat bailitzbizi eta sentitzeak berak kohesio indartsuena ematen baitio denborari zeinberak zatikatutako kaixo eta agur esateko marra luzeari.

Bera da, finean, kohesioa, bizitza eta bere kontraesanak,sekula ez, itsu itsuan, hasiera bati jarraiki, aurrera eginaz konkistatu nahiden amaiera. Hori izan da nire akatsa, egunean eguneko esperientziak saltzeaustezko etorkizun baten alde; momentu bakoitza ez disfrutatzea; pasakorra dena,pasatzen uztea, inor alboan izateko beharrari bizkarra emateko; biharkobakardadea elikatzeko.

Horrela bizi naiz, iraganari so, bizitza kasualitatearisaltzen, erabakiak bete ezinean, oraina jorratuz etorkizuna eraikitzekoausardiarik ez dudalako.

Azal gogor batetan bilakatu naiz, nork noiz ireki eta idaztekozain; hasi gabe egunero bukatzen ari den azal gogorra.

Oroitzapen berririk gehituko?

Denonak inoren ez

2011-12-02T12:47:00.001+01:00

Beldurra zion urritasunari aurre egiteko babesa aurkitu zuenaniztasunean. Multzoa laudorio guztienjo puntua bilakatzea izan zen bere estrategia.

Talde itxi batean zentratzea ezinbestekoa zela ulertuzuen, etxeko atea zabalik uzteakmaltzurrei sartzeko aukera ematen baitzien. Handik aurrera lagunak izan zirenbere gain hartutakoak.

Izen berriak gehitu zituen agendan eta goraipatu letretakobakoitzak zuen garrantzia. Bihotzak irekitzeko, sozializazio maila erakutsi,eta hein handi batetan, osotasunean ez bada, bere buruaren gizatasuna definitzeko,lagunenganako hitz politak botatzeari ekin zion.

Maitasunaren antzezlanaren aspaldiko teknika hipokrita zerabilen;bere zuena argudiorik gabe defendatu eta goraipatzen zuen, kanpokotzat ulertutakoazapalduz. Itxitasunari hormak gehitu zizkion, mugak zehaztuz, bereizten zuenaindartzeko.

Sare sozialen hedapenarekin aukera berriak ireki zitzaizkion. Esan nion hori ez zela lagunak egiteko bidea;berandu zen baina, botere goseak irentsia zuen jada.

Erakutsi zidan berak ez zuela lagunkidetasunean sinesten,aitzakia soil bat zela babestua sentitzeko, bere ahultasuna ezkutatzeko. Maitasunarenirudiarekin jolastu zuen, maitasuna erakutsiz maitatua izateko.

Ez zen ohartu, ordea, lagun berri bat egiten zuen aldiroaurretikoak ahazten ari zela, denonak izateak inoren ez bilakatu zuela.

Hilda gaude

2011-11-26T11:24:00.001+01:00

Gaur, hazten ikusi nauen herriko, Laudioko, ETAko militanteaizan zen Jon Pagazaurtundua Isusiren biografia irakurtzen ari nintzela samina etaegon ezina sortu zait. 19 urte zituela hil egin zen, ekintza bat burutzekogidatzen ari zen kotxe bonbak eztanda egin zuenean.

Bizitza laburra izan zuen, bai, baina ez lasaia. Zenbat etazenbat bizipen konprimitu daitezke 6935 egunetan. Halako dolua gertatzendenean, ohikoa izaten da atzera begiratzea, hildakoaren bizitzan errepaso laburbaina bizi bat egiteko. Ez soilik horregatik; bera, besteok bezala, umea izanzela oroitzeko ere bai; emakume baten sabeletik jaiotakoa zela. Ama zuela,alegia.

Nork bere ibilbidean atzera egiteko beharra ikusten du ere,Jon-en burutik pasa izan zena sentitzeko. Ikastolako lehen urteak; lagunekinjolasten gineneko egunak; osaba kartzelara bisitatzera joatekoak, amari,galdezka, zergatik berak ezin zuen nik eta nire lagunek bezala jolastorduetantxirristetatik bere burua bota, arratsalde eder haietan herriko plazatikkorrika ibili, ezkutaketan jolastu inguruan zituen gizon formako izpiritumaltzur horien begiradak 100 zenbatu arte gainetik kenduz. Sikiera segundo batnahikoa izango zen.

Osabak, Jon-ek bezala, ama zuen. Jon-enak ez zuen bere semeahiltzen ikusi; osabak ezin izan zuen berearen azkeneko segundoetan gurekin egon;ezta hiletan ere. Amamari egindako agurrean, hutsune handi bat genuen gurtzeko.

Beste hainbeste giltzapetuta ditugun 673 lagunekin; kartzelaratuakizan diren 7000rekin; arrazoi politikoengatik atxilotutako 50000rekin; 10000torturatuekin; estatuak eraildako 400etik gorakoekin. Jon-ek hori bazekien; nikere bai.

Guk badakigu zein baldintzetan eman diren hauek guztiak, etazeintzuk izan diren borroka armatua emateko baldintzak. Gaur egun berdinakdauden ala ez, zaila da ikusten, baina sentimendu berdinak dirau gutakoaskorengan: ikastoletan marrazten genuen herriak, gure irudimen eta bihotzean tindatzengenituen koloreek, horiek guztiek, gehi margotze lanetan hildakoek, txikitatikpairatutako jazarpenekin batera, elikatzen dute aurrera jarraitzeko motorea.

Tamalez, Jon-en buruak ez zuen ezer irudikatu behar izan,begien aurrean izan baitzuen gure herriaren miseria gordinena. Orain, askatasunhaize bilakatutako horiekin guztiekin batera bazterrak asaldatzen ibiliko da,boteredun, polizia eta torturatzaileekin alderatu nahi dutela ikusita.

Onartzea zaila bada ere, gu, haiek baino hilago gaude.Ideologikoki galduak, justifikatzen genuen horri bizkarra emanez etakritikatzen genuenari batuz. Moralki hilda gaude, etorkizunik gabe, sortugenuen askatasun osorako bideari legeakaldatu baitizkiogu, emaitza eta helburua lortzeko gaitasuna txikituz, jomugaaldatu ez badugu.

Hori da sentitzen dudana, bai; egoera honekiko egonezina,burutzen ari garen traizioagatik, samina.

Etxeetan, ama bakoitzak duen hutsuneagatik, ohe huts bakoitzagatik…

GORA EUSKADI TA ASKATASUNA!

Barkamena eskatu nuen

2011-11-23T15:16:00.001+01:00

Hamaika akats egindakoa naiz ni; hanka sartze anizduncurriculumduna. Lerro bakoitzagatik, arkatzari lapurtutako bizitzagatik,barkamena eskatzen dut.

Eztabaidetan nire argudioen gailentzearekin jendea minduegin dut. Ideiak lau haizetara plazaratu ditudan bakoitzean hainbatsentsibilitate erasotu ditut. Hitz egitesoilagatik, barkamena eskatzen dut.

Defentsarako askatasunaz baliatuta askatasun andana giltzapetuditut. Injustiziaren aurrean ahoa zabaldu izanak besteak mututu ditu, egoerarenaurrean zer esan ez jakiteagatik; agian. Isiltasuna urratzeagatik, barkamenaeskatzen diot askatasunari.

Pribilegioei arropa kendu diet eskubideei hots egiteagatik; egiairaultzailea dela badakit. Zintzotasuna eta gardentasuna aldarrikatzeagatik,traje eta gorbatadunei barkamena eskatzen diet.

Haustura aldarrikatu dut kosmopolitismoaren barrote formako batasuneanez sinesteagatik; independentzia da herri zapalduentzat etorkizun bakarra.Aniztasuna aipatzeagatik, barkamena eskatzen diot desberdina denari.

Dependentzia ororen aurka agertu naiz sozialismoarekin amestududan bakoitzean. Inor bere gain hartzen duena ezin da askea izan. Amesgaiztoetanprotagonistaren papera betetzeagatik, barkamena eskatzen diot nire jabeari.

Zertan ari naiz, baina, jaiotakoan eskatu nuenbarkamenak nire bizitza osoa damura sintetizatzen badu?

Bizitzera kondenatzen nauen haria erretzen ari naiz.

Ez al gara barkamena eskatzeaz damutuko?

Agian, makurraraziz hil egingo gaituztenean...

Azkeneko hatsa

2011-11-14T14:24:00.001+01:00

Batasuna bilatu egin zuen azkeneko hatsetaraino. Bidean lagunak utzi zituen eta bidai lagunzituen ideiak ere bai.

Prozesu automatizatuaren biktiman bilakatu zen. Formakuntza ofizialajaso eta kritikarako gaitasuna galdu zuen. Pixkanaka bere bereizitasuna desagertuegin zen, ardiz betetako larretan zenbaki berri bat izateraino.

Irudi globalizatua jasoarekin batera lagun berriak hurbilduzitzaizkion. Masaz bete zuten espazio hutsa, aurretik erdi beterik zegoenideien eta eztabaiden txokoa proportzionalki hustuz zihoan heinean.

Izate handiago batek kendu zion pentsatzeko eskubidea,lapurtu egin zion autonomia. Dependentziaz aritu zen, masa handienarenerakarpen indarrak bere mugetara kondenatzen baitzuen, aurkakoa esateak bereburua kanpoan kokatzen bazuen.

Diskurtsoa moldatu egin zuen ondokoak pozik mantentzearren.Eroso sentitu izan zen konfrontaziorik gabeko errealitatean eta gestioanbilakatu zuen aurretik politikaren bidez borrokatu eta eraitsi nahi izan zuena.Alegia, etsai zituen instituzioek bereganatu egin zuten, fagozitatu, jokodemokratikoan sartu eta dena dagoenaren gestiora murrizteko.

Egotea izan zen bere akatsik handiena, itxaroten ematen dendenbora biharko ez egotean bilakatzen baita autonomia galtzen goazen aldiro. Gureezaugarriak eta identitatea mantentzea ezinbestekoa da historiak ahaztu ezgaitzan, hutsera kondenatuak ez izateko.

Batasuna guztiaren gainetik kokatzea izan zen, hain zuzenere, bere azkeneko hatsa.

Parte hartuz

2011-11-08T21:53:00.000+01:00

Enkante batetan geunden ohartu gabean. Idazlumak paper zuriazikintzen zuen; dirurik gabeko borroka zikoitza zen. Nork berea lortuko?

Besoak luzatzen ziren eskuen altuago izateko lasterketan.Handi izan nahi zuen txikiaren xarma ulertzen ez zuenak.

Inork ez zion ondokoari aditzen, zeren alde ari zen ere ezbazekien. Inork ez zion ondokoari entzuten, norberaren nahia inposatzea bazennahi bakarra.

Blokeo egoerara heldu ginenean hasi ziren borrokak. Alde batekozein besteko kantitateak berdinak ziren; balantza desorekatu behar. Ondokoaren gaitzespenaizan zen argudio bakarra, lagunkidetasuna eta inertzia minbizi sektarioarenaitzakiak.

Ondoriorik ez zen egongo ( jakintzak aspaldi alde egin bazuenbeldurraren beldur), hurrengo enkantean akats berdinak ez errepikatzeko.Zertarako jakin, zertarako ikasi, masak, beti, eztabaida eta arrazoiketariirabaziko badio?

Lastima, ni konbentzituko ninduten kuantitatiboki bainokualitatiboki baloratuko balute, gure bozka akritikoak salmentan jarriko ezbalituzte.

Elkarbizitza bakedunaren teoria espainolista

2011-11-03T20:53:00.001+01:00

Kontxako badiatik korrika nindoan. Gau epela zen; kirolariokberotzen genuen giroa.

Zurrumurru batek besarkatzen ninduen, nire urduritasunamugetaraino eraman arte.

Pauso motelen isiltasunak handi egiten zuen zarata hura. Ezziren arrainak; itsasoa ikustea ez zen lan xumea argi izpi artifizial apalhoriekin, nahiz eta suma zitekeen, entzun barik, zentzumenak soinu zatar etadeseroso horrek bihurtu baitzituen preso.

Haize artean bere lekua aldarrikatzen zuen bozeramaileak;bolumenaren teoria bereganatua zuen; indarrak arrazoia emango zion.

Kirolari lasaia berotzen zuena huraxe zen, zurrumurrua oihu bilakatzen zuenalproja hura, hurbildu heinean ozenago murmuratzen zuena, olatuen talkak txikiutzi nahian; natura txiki utzi nahian.

Hitza mutu zuen lagunak so egiten zion, lasaitasunperturbatuaren aurpegiarekin; egia oihuarekin erasotu zuen harroputzak.

Hondartzei buruzko ahots bakarreko elkarrizketa zen; ez,barkatu, euskarari buruzkoa zen.

-Dirua aurreztu behar da. – esan zuenjainkoak argiztatutako gizon ilun hark.

-… -lagunaren erantzuneraikitzailea.

-Asko gastatzen da euskararensustatzean eta ezer gutxi hondartzen mantentzean. -¿tocino y velocidad?

-… - entzuleak, aurrekoan bainoozenago.

-Nik nahiago dut hondartzakegoera onean izan. –jarraitu zuen gure jakintsuak.

-… - tipo honek noiz bukatuko?

-Euskara ikas dezala nahi duenakbaina ez dezatela behartu. – askatasunaren izenean…

Gaztelaniaz esan zuen dena, noski. Olatuak isildu eginziren, giroa nahastu zen, elkarrizketa ulertu ez bazuten ere. Hondartzakeuskaldunak dira.

Korrikaldi luzeak min egin ez ote zidan pentsatu nuen; ezzen korrikaldia izan, baina. Nik ez nuen gaztelania ikasteko erabakia hartu, ezzidaten galdetu, ordea.

Ez didate galdetzen zer nahi zen; ez didate galdetzen zernahi dudan, nola. Naizena errepikatzen didate, kopuruak egia bueltatuko duelakoan.

Olatuen barealdiaren energia potentziala oldarkerian bihurtu zitzaidan momentu batez.Baina isildu egin nintzen eta aurrera jarraitu.

Hitz koherenterik ez nuen inkoherentzia halakoetan sartzeko.Oihukatzen ez nuen irabaziko.

Espainolisten elkarbizitza bakeduna holakoa da; nirea zurearengainetik.

Denak ala inor ez

2011-10-30T13:21:00.000+01:00

Jipoituak izan izanak ez digu jipoitzeko eskubidea ematen,eta ez digute aitortuko, defentsak jipoia ematea eskatzen badu ere.

Negar eginagatik ez dugu arrazoirik lortzen; lortzea lotsaizango litzateke, mina zintzoa bada ere, arrazoia argudioen araberakoa delako.

Injustizia bat pairatu izanak ez gaitu justizierobilakatzen, gure ustearen araberako maltzurkeria oro justizia ulertzeko duguneraren arabera ordainarazteko.

Perspektiba aniztasunak sortutako biktimak ezin du hargatikbiktima berria sortu, ezta bere burua inor konkreturen biktimatzat hartu,objektibotasun ezak eskubide bat ematen duen heinean, zintzotasunaren izenean justiziaegiteko aukera ematen diolako maltzurrari.

Subjektu politiko bilakatu nahi dituzte biktima ofizialtzatizendatuak izan direnak, alde bakarreko minaren izenean dagozkigun eskubideak urratzeko.Euren hildakoek, antza, bizirik gaudenok baino eskubide gehiago dituzte.

Politika egiteko ezintasuna erakutsi digute etengabe herrihau kateen bidez preso mantendu nahi dutenek; euskal gatazka termino armatuetaneman izana porrot kolektibo baten errua da, hitzaren bidez eta herriaren nahiakagindutakoaren arabera egiteko debekua. Biktimaren kondizioa guk gure buruariinposatutako egoera da, immobilismoaren aurrean definizio batek dena emangobailigu.

Eta orain ezer ez dutela, atzo izan ez zuten bezala, kamerenaurrean negar egiteari ekin diote, egin ezinaren isla, guk kalean egiten dugunbitartean, etxean, familiarekin zein lagun artean. Biktimismoa argudio bezalaonartezina delako, ez da politika egiteko bide, ezta herri kontzientziatu etakritiko baten nahi arrazoituari justiziaren helburua debekatzeko zilegi ere.

Ez aipatutakoagatik bakarrik; ezin du subjektu politikoarengorputza hartu, zuenak, zuen minak, talde partzial itxi bat aitortzen duenbezala, gure sufrimenduak, negarrak,zuentzat, herri honen zapaltzaileentzat, malkorik utzi ez duelako ere.

Denak ala inor ez.

Pax romana

2011-10-26T17:21:00.001+02:00

Negarrak, malkoak, brindisak, ospakizunak… irudi hutsa.Sistemaren ohiko obra teatralak dimentsio berria hartu du.

Betiko protagonistak ditugu, politikarien faltsukeria, herribaten zintzotasunaren aurrean. Bakea saltzen dutenak eta benetako bakea nahidugunak.

Jakina da borroka armatuaren erabilera estrategikoak etaerakunde armatuaren izaera iraultzaileak etapa bati eman berri diotela amaiera,koherentziaz jardun baitira herrian metatutako boterearen aurrean; ez ordeabenetako arazoari, ezta herri honen eta bi estaturen arteko gatazkaren erroariere.

Garai berria heldu den zalantzan jarriko nuke,independentismoan irekitako ate berriak ez baitu ezer bermatzen. Alde bakarrekomugimenduek sortzen dute duda, intentzio onekoak izan arren aurrean ditugunekeurenean jarraitzen baitute itsu-itsu eta iraganeko egoera urteetan zeharluzatzea baitzegoen alde batek aldatu beharra onartuagatik izango ez balitz.Honek, bada, ez du aurkariaren nahia borrokatzen, jendartearen ikuspegiorokortu berria inposatzen badu.

Ez da, dena den, izateari errekurritu behar, ezta berebizikolorpen bati ere, izango dena baita garrantzitsuena. Txalogarria izangolitzateke, ildo honetan, ezker abertzale osoaren erabakia, noizbait izangogarelako, erakunde armatua marjinatu eta erabaki bakarrera murriztua izan ezbalitz, eztabaidak askeak izan behar baitira inoren nahia gidatua ez izateko,erabakiak demokratizatzeko.

Testuinguru honetan bi bake antzematen dira, edo bakeainposatzeko bi bide. Bata estatuak saldu digun gatazka ezaren ikuspuntutik eta,bestea, ezker abertzalearen errepresentazio instituzionalak erakunde armatuariinposatutakoa, eta berarekin batera guri, non, perspektiba desberdinetatikjorratuak diren arren, funtsezko ideia bat konpartitzen duten: borroka armatuagatazka da bere baitan, oztopo, helburuak desberdinak badira ere.

Estatuak ez du gatazka politikoa errekonozitzen eta bakeangaudenaren itxura saldu nahi du. Ezker abertzaleak, aldiz, gatazka politikoaulertzen badu ere, ez die politikoki zuzena den moduan borroka armatuarenkontraesanei erantzuna eman eta desintegrazio bortxatura zuzendu du herrihonetako erakunde duinena horren aldeko inolako kontzientzia politikoa sortugabe. Denok baietz, etorkizun ziurrik gabe, geroa ez baita egiten orainaren hausnarketadialektikoarekin ez bada.

Salto besterik ez dugu egin, atzetikoa ezabatu etortzekedagoenean sinesteko. Errealitate desberdinen arteko koherentzia galdu egin da egoera berrian gaudela sinetsaraziz, aurreko eguneko komunikatuak estrategiaberriaren irekiera baino errendizio armatuaren itxura hartu zuen arren,iraganaren ezabaketa, gaurdaino defendatutako argudioen lurperatzea.

Paradoxikoa bada ere, estatuaren errendizioaren bakea izanda egunotan gailendu dena, nahiz eta gurea ere errendizio arrazionala izan,hitza eta eztabaidari ateak itxiagatik.

Pax romana, bikoitza, eta denok bozkatzera.

Eskerrik asko guztiagatik!!

2011-10-20T19:46:00.002+02:00

Urteetan zehar duintasunaren esanahia oroitzeagatik.

Elkartasun hitzari zegokion garrantzia emateagatik.

Herri mugimendu duin baten hasierako indarra izateagatik.

Gure bihotzak astintzeagatik.

Maitatzen irakasteagatik.

Kontzientzia sozialaren bidez herriaren askapenerako nahiaelikatzeagatik.

Erakutsitako koherentzia iraultzailearengatik.

Egoera bakoitzean zintzotasunez jarduteagatik.

Herriaren aurrean egia zabaltzeagatik.

Beti gure ondoan izateagatik.

Honegatik eta gehiagogatik, eskerrak ematea da egindezakedan gutxiengoa. Nire bizitzaren parte izan zara jaio nintzenetik,gatazkaren irudi gordinena erakutsi didate osaba preso izan zutenek baina betiizan zara zu, egoera latzenean ere aurrera egin behar dela erakusteko.

Eta hala egin duzu, beti aurrera.

Mila esker!!

Heriotzarekin amestu dut

2011-10-18T23:55:00.000+02:00

Ingurura begiratu dut eta denak dira aurre kalkulatutakomugimenduak. Ibilbide aurredefinituak nonahi.

Batetik besterako inertziazko mugimenduek fluxuz betetzendituzte kaleak, linealtasunaren parametroak erabilerarekin indartuz. Ibilbideagonikoa da erabat, herio zorian dagoen gizakiaren azkeneko hatsak.

Lasterketa honetan ondokoa zapaltzea zilegi da norberarenizatea justifikatzeko. Gure bertuteak azaldu beharrean erakuts ditzagun besteenakatsak, nahiz eta asmatuak izan. Hobea izatearen borrokan dena baitaegingarri, gizatasunaren erroarekin apurtzen bada ere.

Lehiak sortutako makineria bihotz gabedunez inguratuta bizigara; boterearenganako ikuspegi itxiek zurgatutako arima hutsek zeharkatzendituzte egunero gure begiradak, batetik bestera, aurpegi triste bezain zekenek,heriotzari aurre egiteko helburu bakarrarekin.

Historiak, ordea, ez du barkatzen, eta boteredunak hiltzenjoan diren bezala, ezerezean geratu dira, elkartasunez eta herriarentzat,herriarekin, lan egin dutenen aurrean. Historia ez baita inoiz eskuzabalaizango historiari berari lotsak lapurtu dizkiotenekin.

Heriotzara kondenatuta daude handinahikeriekin gizartesoziala gainditu nahi dutenak. Dena nahi eta ezer gabe geratuko dirazapalkuntzarekin garaipenaren lerroak herriarengandik urrun idatzi dituztenak.

Egiak erakutsiko baitu, historiaren justiziak, makina bat ezdela ezer gure aurrean, haragi etahezurrezkoak izaten jarraitzen dugunon aurrean, lan jarduera murriztu etaisolatu batetan bizi baino, urteekin eraberritzen diren objektuak baino, elkarharremanarekin, elkartasun eta lagunkidetasunaz, heriotzari aurre egiten diogunsubjektuak garelako, herriarentzat lan eginda, herria eginda, berarekin bizikobaikara betirako.

Gorrotoa darion nagusikeriaren heriotzarekin amestu dutgaur, bihar ere maitatzen jarraituko dugulako; historia egiten ari gara, ezgara inoiz hilko!

Euskararen heriotza

2011-10-12T14:42:00.002+02:00

EGA oparituko digute. Ikasgaien %50a euskaraz kurtsatutagainera. Eta ez hori bakarrik, doktoratua euskaraz egindakoek kalifikaziorikhandiena jasoko dute.

Eta pozik gaude, arro gaude, gure curriculum-ean agertukozaigulako, etxeko paretan kartoi zati berria eskegi ahalko dugulako. Koadro batbailitzan erabiliko dutenak ere badaude, egunero garbitu eta hautsa kendukodiotena. Bai koadroa gurea, euskararen heriotza.

Idealismoaren analisi interesatuek kondizio desberdinekoegoerak definizio berdin baten baitan orokortzen dituzte. Hala egin zuteneuskal lurraldeak zatikatzeko, egoera berri bat behartu amejoramentuaren inposizioarenbitartez, benetakoa ez zen errealitate politiko eta kultural bat irudikatzeko,bereizitasuna ezabatu eta gure lurralde zaharra espainolismora bilakatzeko.

Gaurko gure egoeran EAEk ez omen du analisi zatikatu huramerezi eta orokortzera jotzen dute, kondiziorik “onenak” miseria guztia estalidezan, eta, bide batez, handitu. Bestela, nork egingo luke, mala ostiarekinizango ez balitz, Gipuzkoa eta Arabarentzat irakurketa linguistiko berdina?

Barkatuko didazue, baina arabarron maila askoz apalagoa da, Bizkaikoherri industrializatuenetan gertatzen den bezala. Honekin lortzen dena euskararenmaila txikitu eta ikasteko aitzakia pizten zuen baldintza ezabatzea da, denokizango baikara ikasketa eta erabilera murriztu batekin, ezerezean geratzen denaez bada, noski, euskararen gaitasun agiria jaso eta administrazio publikoanparte hartzeko egoeran. Ez dago norberaren hobekuntzarako motibaziorik.

Bistakoa da administrazio publikoa ez dela herriarena,bederen, ezta euskalduna ere. Nik ere ez nuke administrazioaren etainposizioaren eskuetan utzi nahiko gure hizkuntzaren bizi itxaropena. Baina eginbeharreko analisi zatikatuek beharrezkoa dute ere gainetik dutena ikertu etabaloratzea, eta, argi dago, pizti handi eta orojalearen papera betetzen ari denhizkuntza espantsionistak gu guztiak irentsiko gaituela horma irmo bateraikitzen ez badugu pasibotasun eta errendizio egoera honi aurre egiteko.

Horma horrek erakutsiko digu euskara eta gaztelaniarenegoera berdinak ez direla, normalizazioaren bidean exijentziak bestelakoak izanbehar direla eta nortasun agiriarekin gertatu den bezala, tituluak titulu,gezurrak gezur, euskaldun eta burujabeak izaten jarraituko dugula, inongoidazki ofizialik gabe, bihotzean tatuatuta daramagulako, beste ezeren gainetik,legeen bidez erail nahi duten hori.

Hori da horma, gu gara horma, gizaki kritiko, aktibo etaameslariak. Gu gara euskara, egin gaitezen gu, ez dezagun gurea hil, betirakobizitzeko.

Egunero hiltzen ari naizelako

2011-10-10T18:04:00.000+02:00

Grazia sanoa egiten dit jendearen maitasun agonikoa zenbakiitxuran ikusteak. Bikote baten fideltasuna eta harremana egonaldiarenluzerarekin baloratzen da.

Beldurra ematen dit egunetako bakoitza zenbatzeak,elkarrekin egongo ez garenean metroa atera eta historiaren longitudea neurtzeangure arima aseko dugulakoan.

Urduritasuna eragingo lidake urte urren bakoitzak,ospakizunetako bakoitzak, elkarrekin egotearen saria jasotzeak berezi egitenbaikaitu momentuan, eta soilik momentuan, oroitzen baitigu irabazle denek, noizedo noiz, euren kondizioa galtzen dutela beste batek gailenduta.

Lotsa emango lidake kantitatearen jokoan erortzeak, lehenengoegunetik nire indar guztiekin maitatzeko gai banaiz, denborari desafiatuz nire maitasunagorrotoan bilakatuko ez denean.

Jendartearen aurrean, publikoki, justifikatzen dute eurenburua maitasuna irudi soil batetan bilakatzen dutenek. Deserosotasun etaziurtasun ezaren adierazle garbia da inguruaren oniritzia jasotzeko beharra,sentimenduen balorazio kuantitatiboa, maiteminduta gaudenaren ustea gureburuari sinetsarazteko.

Baina zer esango dut nik bekaizkeria badiet euren harremanarenluzera ospatu dezaketenei, egun bakoitza zeruan bailira gozatuz, nik, galduzintudaneko egunak kontatzen baditut, ordutik minutu bakoitza infernubilakatzeko.

Berotasunaren faltan, denborari aurre egin ezinean, egunerohiltzen ari bainaiz.

Inbidiaren konformismoa

2011-09-28T13:21:00.001+02:00

Azken egunotan gai indartsua izan da Kukutza gaztetxearen eraistea. Elkartasunaren ahotsak ez dira itzali bihotz pentsalari bat dagoen puntu orotik.

Ozen oihukatu egin da bere alde eta gogoratu izate material batek, estankoa den eraikuntza batek ez duela proiektu baten existentzia bermatzen, gizarteak sortzen duen joan eta etorriko dinamikotasunak baizik, ezagutzak berak, elkar harremanetatik, kontaktutik, sortzen den fruituak, alegia. Eta horrek, bizirik dirau, ez atzo bezala, baizik eta are indartsuago.

Dena den, badira kapitalaren mugen barnetik existentzia hau ulertzen ez dutenak eta makinariarekin behera botatakoa auzo baten, jendarte baten, irakaskuntza eta aurrera egiteko grina izan dela. Errealitatetik ezin urrunago.

Terrorismo polizialaren jarrera justifikatzera heldu dira asko, nola eta udaletxearen egin beharra jabetza pribatuaren defentsa dela argudiatuz, herritarron interes eta beharren gainetik, noski. Ezer berririk ez kapitalaren eta sistemaren mesedeetara lan egiten duten jeltzale madarikatuengandik.

Baina baditugu ere diskurtso ofiziala errepikatuz gain, jardute ofiziala, sistematikoa dena eta senaren manipulazio hutsaren ondorioa dena, ere erakutsi dutenak. Sena deiturikoa, noski, bat bateko erreakzioa da, hitz konkretuak entzun eta horien aurka argudiorik gabe, era suntsitzailean, burututako akzioa.

Inbidiaren konformismoa deitu diot nik honi, non, norberak ez izanagatik besteen ezin izana aldarrikatzen den. Hortxe dugu, bada, estatikotasunaren indarraren presentzia, nahiz eta jakina den sistema kapitalista bera etengabe ari dela barne iraultzan, mugitzen, aurrera ez bagoaz atzera eramanez.

Honek, argiki, ez du gizaki konformistarengan izaterik ezta izateko nahirik, Kukutzak lortutako autogestioa dinamismoz, ikasiz eta irakatsiz zabaldu beharrean nahiago dutelako inbidian eta ezinean murgildutako izaki akritikoek hormigoizko horma bat eraiki, ezer ez ikusi eta ikusitakoari pasoa galarazteko.

Horma, ordea, ez dago geldirik, eta atzeraka darrai, nora eta gurea dena eta guretzat lortu dena irenstera. Gure analisi eskasekin ustezko estatikotasunak irteera gabeko anabasara eramango gaitu azkenean, eta, hor bai, berandu izango da mugitzeko.

Besterik ez da

2011-09-21T18:07:00.002+02:00

Gure ametsak eta jomugak aldagarriak direla sinetsi izan du sarritan bere buruan sinesten ez duenak. Porrotetako bakoitzak ez du berriz zutiarazi porrotak bide berriak irekitzen dituela uste duena.

Jesarrita egotera pasatzen da indarrak makurrarazi duen hori, ikuspuntu berri batetatik bide berri bati helduaz, aurreko egoera estetika huts batera sintetizatuaz, errealitate inposatu berrian aukera berriak bilatuko baditu, hasierako egoera borrokatu beharrean.

Pasakorra eta jariakorra da askoren bizitza. Hari estu bat, inongo sendotasunik gabea, hari berria eraikitzeko beldurrik sortzen ez duena, aurrekoak ere lan eskasa eskatu baitio bizitza pasiboki interpretatzen duen horri. Bizitza ez da bizitzerik, ordea, agente aktiboak ez bagara; ilusiorik ez da ilusioak aldatzen dituen horrengan, maitasunik, maitasuna edonon aurkituko duenarengan.

Ama eta aita saltzera gonbidatzen gaituzte egunero, zuzenean ez bada ere, inkoherentzia moralen bidez, jakin badakitelako definizio horretatik kanpoko kondiziorik ez dela barneratua izateko, orokortzeko. Dugunak eta elikatu dugunak ezer balioko ez balu bezala, borroka berrietan murgildu nahi gaituzte, jendearen itxaropena amaiera gabeko itxaron epean bilakatuz, interpretazioaren munduan mimoak baikina, mekanikoki mugitu eta gor mutu mantenduz, katea elikatuz, trabarik ez jartzeko.

Baina bihotz handiak badaudela erakutsi digute munduko bazter guztietatik; gaur goizean irratirako negarrez hitz egiten ari zen amarena kasu, ilusioa elikatzen eta hazten ibili diren umeenak, ikastera joan diren helduenak eta egunero auzoa koloreztatzen ibili diren herritarrenak. Eta garrantzitsuena dena, benetako bihotzak agertu dira, maitatzen badakitenak eta lortutakoa baloratzen dutenak, taupadaka, modu askean, eraikitakoarekin aurrera jarraitzeko, kapitalaren esku zikinetatik at ilusioz hazteko.

Egunero borrokatu behar bada ere, beti norantza berdinean egin behar delako, KUKUTZA bat eta besterik ez da!

Maltzagatik askatasunera

2011-09-18T17:25:00.001+02:00

Ezker Abertzalearen azkeneko mugimendu estrategikoa txalotzera nator, bere efikaziagatik eta, nola ez, gaineratu ditzakeen kritiken aurrean ausardia erakusteagatik. Baina adi, kostu ideologikoak ere ekar ditzake erreakzionarismoari erantzuteko gai izango ez bada.

Telesforo Monzon handiaren bideari lotzera datorren, Maltzagara doana hain zuzen ere, estrategiari buruz ari naiz, abertzaleon batasunaren alde egiten duena, eta azkeneko agerkaritzat izan duena, desberdintasun guztien gainetik, hauteskundeetara guztiok batera joatearena.

Jakina da alderdi jeltzalearen ezezkoa, baina inondik inora ezin du horrek porrotaren irudia hartu, alderdi eta siglen gainetik jendearen batasuna baita bilatu behar dena, erakarpena, olatuaren dinamikotasunak, estrategia bateratuak berak, atzetik ekarriko duena.

Lortutako batasun hau ez nuke izendatuko diferentzien ahanztura gisa, ezta bertatik eratorria denik esango ere; komunean dugunak sortutako indarra ikusten dut nik, zer garen eta nondik gatozen ahaztu gabe. Gure bideak puntu konkretu batetatik haratago banatzen dira eta sasi helmuga horretatik urrun gaude oraindik ere.

Horregatik, ikuspegi iraultzaile batetatik begiratuko bagenio, kritikagarria izango litzateke soilik eta bere esentzia eta helburua batasuna izango balitz, guztiaren gainetik, eta ez batasun horrek berarekin ekar ditzakeen haziak, ondoren iraultzaren landarean bilakatuko direnak.

Izan ere, kritiken artean, alde batetik zein bestetik eratorritakoak aurkituko ditugu. Alderdi jeltzaleak esanda, zintzoa ez omen da Ezker Abertzalearen proposamena, baina bada, historikoki ezkerreko ikuspegi batetik landu izanak zintzoagoak bilakatzen baikaitu gure herriaren askatasunaren aurrean, herria herritarrok osatzen badugu. Argi daukagu ezkerretik soilik aska daitekeela herri bat kultural, existentzial eta sozialki.

Era berean, ezkerretik burututako kritika antzuei ere aurre egin beharko zaie, erreakzionario diktatorial burugabeei, ahaztuta baitute, errebolta txikienak ere, burgesiak burututakoa bada ere, komuniston bultzada behar duela, gure aldera eta bidera zuzentzeko gai izango bagara.

Finean, herri mugimendua izango da amaieraraino eramango gaituena, eta, independentzia, bere esentzian, herri mugimendu honen fase iraultzailea da, betiere aukera berriak baditu helburu, eta ezkerreko iraultzara bideragarria, burgesiaren inperio zalantza ezinari aurre egiten baitio organizaziorako eskema berri baten planteamenduarekin, non txikiaren handitasuna baloratu egiten den.

Eta noski, independentzia eta sozialismoa ezinbestean batera jorratu behar diren borrokak diren heinean, Maltzagarako bidean ez dugu garena ahaztuko, batu egiten gaituena indartuko dugu, askatu ondoren askapen prozesuarekin jarraitzeko, benetan askeak izateko, bidearen erdia ez baita existitzen bidean helmuga bakarra dugunontzako.

Denboraren aurka

2011-09-15T14:01:00.000+02:00

Unitateekiko menpekotasuna dugu gizakiok. Dena zenbaki batekiko neurtzen dugu, matematiken objektibotasuna giza esku sartze zikoitzaren subjektibotasunak irentsiz, zenbaki baten gainean balorazioa gehitzen baitugu, hasierako egi absolutua gure egi pertsonalean bilakatzeko.

Kopuruari arrazoia eman diogu, gehiengoaren gezurrak gutxiengoaren egiaren gaineko zapalketa ezartzeko. Kantitateari sari bat gehitu, gehien lortzen duenak irabazlearen domina jasotzeko.

Etengabe ari gara zenbakien egiaren aurkako borrokan, ikusten denari pantaila bat ezartzeko edota zenbaki handienari garailearen itxura emateko, ahaztuz, objektibotasunak berak ez duela izateko nahirik bere muga ikusgarrietatik at, izendatzeko era batetara soilik mugatzen dela, gizakiaren manipulaziorako grina tartean bada ere.

Baina okerrean ibiliko ginateke beti handitasunera jotzen dela pentsatuko bagenu, lortu nahi denaren arabera txikitasunak ere benetako errealitatea distortsionatzeko balio digu eta. Horra non agertzen zaigun egunero presente dugun denbora.

Denbora aurkeztu zaigu minbizia askoren aurkako sendagai gisa. Denborak sendatzen omen du gure barrena minduta izan garenean eta denborak sendatzen ditu ere objektiboki ikus daitezkeen azaleko zauriak ere. Metafora bat bailitzan, fisikoa eta psikologikoa nahastu egin dugu. Objektibotasuna eta subjektibotasuna. Denbora, gure jainko bedeinkatua.

Denboraren zenbakiak murriztera jotzen dugu sarritan. Erlojuaren kontrako proba batetan baiginan igarotzen dugu astea, batetik bestera, berandu ez heltzeko beharrarekin, eta heltze horrek atzetik dakartzan sendagai berriekin, beti, denbora murrizteko intentzioarekin.

Errepide berriak, abiadura handiko trena… mendien etengabeko zulaketa, zenbakiei itxura manipulatua emate bidean, beti gizakiaren ongizatea eta aisialdia aitzakiatzat izanik.

Ezin dugu ahaztu, baina, aurretik ezagutzen duguna ez dela objektiboa ezta erabatekoa ere. Dagoena ez dela guk horrela nahi ez badugu, eta egunerokotasuneko denbora lanean, osakidetzaren itxaron epe luzeetan, unibertsitateko idazkaritzan galtzen dugun bitartean, oporretan eta denbora galtze inozoetan berreskurarazi nahi digutenaren gezurrarekin etengabe ari direla gure egiari ateak ixten, gizakiaren jarduera kritikoa murrizten, zenbakien murrizketak alde batetik burututakoa, eta bestetik euren inperio ekonomikoa zilegi bilakatzen duena, Ama Lurra suntsitzen duten makroproiektu bidegabeekin.

Horregatik, nik, denboraren aurkako borroka pertsonala dut, egunerokotasunean saldu digutenean sinesten ez dudalako, objektibotasunaren mugak gaindi ezinak direlako, dagoenaren birplanteaketak, gizarte berria sortuko lukeelako, zikoiztasunetik at, elkartasuna oinarri.

Kolpez kolpe ikasten delako...

2011-08-30T13:51:00.000+02:00

Alperraren uda izan da nirea, gozatzen ematekoa eta blog-a alde batera uztekoa. Hainbat gauza planteatzera heldu naiz, etorkizun batera begira.

23 urte egin berri ditut, eta nire bizitzaren hastapenak amaiera baino askoz urrunago ikusten ditut, bizitza badut, bizitzarekin zer egin eta nola bizi ez dakidalako.

Aspaldi galdu nuen zuzentzen ninduen lerroa; noraezean ari naiz, inongo helmugarik gabe, egunerokotasunak nire barrena engainatzeko besterik balio ez didan bitartean.

Dena galduta dudanaren susmoak egunero hartzen du nire burua, bide bati heltzeko ezintasuna erakusten ari bainatzaio. Inguruarekiko maitasuna eta lotura galdua dut eta bizitza ondoan inor izango ez banu bezala ari naiz jorratzen, berekoi huts bat bainintzan.

Blog honek ere lagundu baino min egingo ez ote didan zalantzan jarriko nuke. Bizi ez dudan mundua ari naiz eraikitzen, gezurra irudikatzen, nire isolamendua justifikatzeko fantasia idazten.

Masokista batek egingo lukeen moduan nire bizitza zigortzen ari naiz, aurpegi gaizto bakoitzari, keinu iraingarri bakoitzari, nire akatsetako bakoitzari justifikazioa bilatzen diodan bakoitzean. Idaztea bera zigorrada bat da nire arimarentzat, ezer lortu baino dena galtzen ari naizenaren “beldurra” baitut egunero atzetik, oroitzen, atzera begiratzeari baino aurrera egiteari ekin beharko niokeela.

Baina erabaki hori hartzeko gai ez naizela argi daukat, inguruak ere laguntzen ez badit. Eta momentuz ez dut indar horren laguntzarik, bakarrik ikusten dut nire burua eta horrela jarraituko du inork nire fantasiazko mundua konkistatu eta harresia botatzen ez duen bitartean…

… kolpez kolpe ikasten delako.

Muga guztien gainetik

2011-08-19T14:09:00.001+02:00

Ikustera heldu ez naizen arren, herrian kartel berrien existentziari buruzko ahotsak heldu zaizkit belarrira. Kritika zuzena da, eta onargarria erabat, benetakoa den heinean.

Badira pare bat hilabete udalaren egituraketa aldatu genuenetik. Bilduk irabazi zuen, eta espainiar banderaren aurkako politika egin bazen ere, oraindik ere udaletxearen goiko partean jarraitzen du, herriaren nahiaren aurkako norantzan astintzen.

Bide estrategiko berriaren lehenengo pausoak ez dira batere finak izan, ezta ziurrak ere. Alde batetik besterako bibrazio ezegonkorra sumatzen da erabakietako bakoitzean, hasierako beldurrak egungo kontraesanetan bilakatzen ari baitira.

Borroka armatuaren amaierak izaera anti-blankistarekin zerikusia du, erakundeak beti onartu duena, non, herriaren askapena herritarron betebeharra dela azpimarratzen den, parte hartze aktiboaren tresnaz baliatuta. Ondorioa garbia izan da, bide bietan jarraitzeak bide biak ahultzen ari zela, non guztietan garrantzitsuena den masen mugimendua den aipagarriena.

Baina orain muga berria sortu zaigu, Bildu izena duena, eta erakunde armatuak bezala, bide estrategikoari jarraipena eman behar badio ere, bere burua desburokratizaziora gidatu behar duena, abangoardiaren desintegraziora hain zuzen ere, ezker abertzalearen benetako indar askatzailea txikituko ez badu.

Gestioaren gainetik, dagoenaren erabileraren gainetik, politikaren ordua iritsi da, proiektu bat aurkeztu eta berau baldintzatuko duten mugei aurre egiteko, egongo denak zilegitasuna har dezan; lege guztien gainetik, muga guztien gainetik, herriari hitza eman, bere nahia errespetatu.

Eta honetarako gai ez denak, kartzelaren eta legearen beldur denak, estatu zapaltzailearen bandera kenduko ez duenak, politikarako ez du balio.

Zutaz oroitzen naiz...

2011-07-27T22:37:00.001+02:00

Goizero, esnatzen naizenean, begiak ireki eta zutaz oroitzen naiz.

Amarekin haserretzen naizenean, zutaz oroitzen naiz.

Azterketa bat suspenditzen dudanean, zutaz oroitzen naiz.

Lagunen batekin eztabaidatzen dudanean, zutaz oroitzen naiz.

Bakarrik nagoenean, zutaz oroitzen naiz, eta norbaitekin banago ere, zutaz oroitzen naiz.

Ustekabeek nire maila emozionala gainditzen dutenean, zutaz oroitzen naiz.

Nire burua asetzeko gai ez naizenean, zutaz oroitzen naiz.

Laguntza behar dudanean, zutaz oroitzen naiz.

Inguratzen nauen injustizia bakoitzak negarra eragiten didanean, zutaz oroitzen naiz.

Autokritika gogorrak egin eta nire buruak aurre egiteko ezintasuna duela sentitzen dudanean, zutaz oroitzen naiz.

Autobuseko bidai luzeetan leihotik begira natura behatzen dudanean, zutaz oroitzen naiz.

Nire bizitza zulo batetan sartuta dagoela ohartzen naizen bakoitzean, zutaz oroitzen naiz.

Gauero, bakarrik oheratzen naizenean, begiak itxi eta zutaz oroitzen naiz.

Negatiboki ulertuko zenuke esaten ari natzaizuna, baina momentu onak ez izateagatik, nire bizitzaren balantza iluntasunera inklinatzeagatik, oroitzen dut orain zure argia.

Norbaitekin egoteko beharra sentitzen dut, saiatu egiten naiz, nire gogoa behartu, baina momentua heltzen denean, ezinezkoa dut, egunero, aldiro, zutaz oroitzen bainaiz.

Eta zer? Arazorik al dago, gaur, oroitzen zaitudan bezala ez zarela jakinda, nire burua bakardadera kondenatzeagatik?

Bizitza honek ez du oraina merezi, atzokoarekin nahikoa badugu, gure bihotzari negarra eta irribarrea pareko dosietan injektatzeko.

Bizitza bizia dut; sentitzeko zutaz oroitu besterik ez dut, nire indar guztiekin maite izan zintudan eta gaur indarrik ez dut.

Barkamena eskatu nahi diet, bide batez, nire ahultasun honen biktimak izan direnei. Maitasunak ate guztiak ixten baitizkio gure etorkizuna asetzeko beharrari, orainak ateak irekiko badizkio biharrari.

Beti zurekin

2011-07-25T15:48:00.001+02:00

Ez dut gehiegi luzatu nahi, zuzena izan nahi dut, esan nahi dudana deskribatzeko hitzen bilakuntzan itoko nintzatekeelako, ezer aurkitu gabe, zu baloratzeko.

Garai onak eta txarrak omen direnetan iritzi desberdinak izan ohi ditugu gizakiok. Ez gara inguruarekiko independente, ez gara autonomoak ezta artistak ere, ezagutzeke dugun mundua pintzelkada jarraituekin margotzeko.

Ondokoak eragiten digu, egoera batekiko ikuspuntu berri bat aurkezten duenean; gurea bere begietatik jorratzera garamatza sarritan. Guztiaren kontrola ez dugu, eta izan nahiak muga bat ezartzen digu, lehentasunezko arazoak lantzera eramanez, guztia orokortuko dugulakoan.

Garaiekiko eta inguruarekiko moldaketa etengabe honek, dena den, ezin du inpultsoaren funts manipulatua aitzakiatzat hartu, korronteari batu eta aurrera, dena aurrera, egiteko, atzera begiratuko ez duenak sustraiak galdu eta nor den ahaztuko badu; zer garen.

Finean, inguruaren analisi manipulatuaz baliatzen dira estrategiaren aldaketapean babesten diren oportunista berriak, aukeren sorrerak, ate berrien irekierak, ismo kutsakorrei sarbidea ahalbidetuko balie bezala. Iraultzaren morroi diren traidoreek iraultzarekin justifikatzen dituzte euren ekintzak, kontraesanen ezabatzea diskurtso politikoa aldatzeko erraztasunarekin parekatuz, biharko txaketa aldaketari ateak zabalduz.

Justifika ezinak diren korronte kutsakorretan erortzen ari dira atzo goraipatzen zutena gaur minbiziatzat hartzen duten horiek; atzoko bidea guztion zeregina zela defendatu eta gaur etapa baten amaiera gutxi batzuen eskuetan utzi nahi dutenek, erru guztia hirugarrengoei botatzen dietenek.

Eta fruituak jasotzeko garaia bada, ez ditzagun zuhaitzaren sustraiak moztu, biharko lorak garaipenaren kolorekoak izango badira...

...nik, argi baitaukat, onean eta txarrean, nire bizitzan egin ditzakedan hanka sartze guztiak ni egiten nautenak direla onartuz, ondo eginarekin batera, beti zurekin izango naizela, lagun baten hitzak nireak eginez, gure herriarentzat onena izan zarela.

Ez dezagun gure jatorria ahaztu, helmuga guztion betebeharra bada.

Nik ez dut aukeratu

2011-07-05T13:41:00.004+02:00

Argi ez zuenik badago ere, argi baino argiago geratu zaigu instituzioen auzia.

Rubalcabaren esanetara, legerik ez badago, legea asmatuko dute, eta goitik inposatu, estatu zentralistatik, bete dezagun. Heriotza bekatua bada, guk, legeztatuko dugu.

Gida turistikoak panfletoak ekarri dizkigu, kale izendegiak, bisitatzeko gune aproposenak. Hamaika aukera ditugu, mila bide, baina litekeenaren bide malkartsuetan galdu egiten da, linealtasun bati jarraiki bere atzetik mugitu behar garen bakoitzean. Hil nahi ez baduzue, ez zaitezte legerik gabeko gune horretara irten, esan ziguten.

Ehunka orri eman dizkigute; kontratuaren orriak dira. Betebeharrekoak, noski, halabeharrez, letra txikian dauden hizkiak guztietan indartsuenak izango baitira, inork irakurri ez eta denok zapaltzen gaituztenak; eta ez irakurriagatik ere onartutzat ematen digute, gure sinaduretako bakoitzak espekulazioari bidea irekitzen baitio, askatasunagatik borrokatuari atzetik bigarren intentzio bat bilatu beharko balitzaio bezala.

Baina estatu-enpresa batekin nahikoa izango ez bagenu, badirudi gure etxean ere gida turistiko berriak jaio direla. Juan Karlos Izagirrek, Donostiako alkateak, aipatu zuen Bilduk ere “biktimak” direlakoen omenaldietan parte hartu beharko duela etorkizunean. Eta berriz ere kontratuaren orriak onartzera garamatza instituzioetan sartu beharrak amoraltasunez jokatzera eramango bagaitu letra txikiak handi egin duen bereizketara: hau ez omen da izan arazo politikoa, puntuala baizik; terrorismoa, errealitateari aurre egin nahi ez diotenen izenean. Ofizialtzat ez ditugunak, ez omen dira biktimak izan. Nik neuk biktimatzat dut nire burua, zergatik ez!

Instituzioen auzia ez da erraza izan, noski. Kontrako ahots hainbat entzun daitezke Ezker Abertzalearen inguru zabaletik. Iraultzakorra ez omen dela bide hori, injustizia justifikatzera garamatzala… baina bada, iraultzaren parte dira kontraesanak eta masak biltzeko iniziatibak, estrategiaren aldaketa oro justifikagarria izango baita garaipenarekin. Eta duda, zalantza, zilegia bada, itxaropena izango da iraultza mamituko duena.

Egon beharra ezin da anbizio bilakatu, dena den. Ezin gaitu itsutu. Instituzioak ez badatoz ezer justifikatzera, ezin justifika dezakegu, orain, 50 urte beranduago, estatu faxistaren jarrera. Ezta sustraiei bizkarra eman ere, atzokoak ezertarako balio izan ez balu bezala.

Horregatik, ulergarria bada ere instituzioetan parte hartzeko neurriak hartu izana, borroka armatuak, gaurko egunean, masak biltzeko ezintasuna erakutsi ondoren, badira hainbat kontu zaindu beharrekoak, eta guztietan lehena, duintasuna dago.

Betiere, ahaztu gabe, instituzioak tresna baino ez direla, gureak ez direla, eta gurea dena, izango dena, paraleloki, desobedientziaren bidetik, eraiki behar dela, lege guztien gainetik, gure herriaren eskubideak onartuko dituena.

Baina zu, aizu, bidai hau, nik, ez dut aukeratu.

EZ DUT AUKERATU!

Eskertzen ikasten

2011-06-24T16:58:00.001+02:00

Ez dira gutxi, sasi iraultzaileen gidoia ikasita, euskararen eta hezkuntza sistemaren sustapena klandestinitatetik, mehatxupean eta autogestioaren bidetik bultzatu zuten eta bultzatzen duten ikastolak kritikatzen dituztenak.

Pribatutasunaren gaitz handiena, argi dago, ordaindu beharra dela. Ez behar hori bere horretan baizik eta horren atzetik ahalmena egotea, ordaindu ezin izanak zerbaitetik urruntzen bagaitu. Pribatutasunak, dena den, ulertzeko modu desberdinak ditu. Pribilegioak ematen dizkio bere duen horri eta aukerak eman behar dizkio ezin izanda ere nahia erakusten duenari.

Pribatutasunak nahi bat eskatzen du, ahalmenaren gainetik. Proiektu horretara batzeko nahia, beragan sinesten bada. Nahi bada, ahal delako.

Behar estrategiko desberdinei erantzuten zaie hezkuntza sistema ofizialarekiko alternatibak eskaintzen direnean; egiteko moduari, erlazionatzeko erari, gestionatzeko erari. Kapitalaren aurkako iraultza handienak bezala, iturri ekonomikoak bilatu behar ditu, non eta hein handi batetan bazkideen ekarpenetan. Baina ezin duenak ere aukera izan behar du iraultza honetan, eta ematen zaio, jarri behar den baliotsuena borondatea baita, ez beste ezer.

Hori da kritiko antzu hauek gehien mintzen dituena, euren ikuspegia behartzera daramatzana, borondate falta, nahi baten falta dutela, ahalmenaren teoriarekin justifikatu nahi badira ere.

Hezkuntza alternatiba honek, ikuspegi asanblearioa bultzatzen du, asanbladak dira erabakitzeko organismo goren. Berauetan parte hartu dezake bazkide den orok eta izandakoek ere, familia bat da azkenean, borondatea eta egiteko nahiak, ilusioak, batzen duen familia. Bere kontraesanak ditu, kontraesankorra den bezala askatasunerako bidea. Sistemarekiko paralelo eraikitzeko nahi horrek, ezinbestean pribatutasunera mugatu behar du mugimendu bat, pribatutzat ulertzen bada ordaindu beharra, gerora ematen dituen aukera askatzaileak kontutan hartu gabe.

Baina gestioaz eta iturri ekonomikoez aparte, bertutea giroan dugu, borondateak berak sortutako egunerokotasunean, behar batek egite soilera eramango ez bagaitu nahiak eta ilusioak bultzatzen duten elkartasunaren aurrean.

Ni harro nago ikastolak hezia izanaz eta ikastola hazten laguntzeaz, etorkizuneko hazia landatuaz. Eta are eta harroago, Araba Euskaraz-en ikastolari dirurik emango ez ziotela esaten etorritako neska haiek bezalakoak gure artean ez daudela jakitean. Gure baloreak ekintzan oinarritzen direlako, berdinen arteko elkarrekintzan, lagunkidetasunean, konfiantzan.

Elkartasunean hezi gaituzte; behar den bakoitzean eskerrak eman beharrean. Eta nik eskerrak ematen dizkiot, hemendik, Laudio Ikastolari.

Batzen gaituena ahalmena baino askoz gehiago delako.

Ordenaren izenean

2011-06-21T18:09:00.008+02:00

Harri bat bota nuen, eta zutabearen atzean ezkutatu nintzen, eraikina behera etorriko zitzaidanaren susmoa izan gabe.

Hamaika aitzakia asmatu ditut egiten dudan gaiztakeria oro justifikatzeko. Hamaika hitz polit, ongiaren liburutik ateratakoak, aitzakia egi bihurtzeko. Izan ere, hitz positiboen bilakuntzan ari gara, gure hutsuneak estaltzeko; ekintza guztien alde ona eta txarra bereizten dugu, nahi duguna indartzeko. Baina besteon pertzepzioa ez dago gure esku, beraz, hitza lege bihurtu beharko dugu, izateko modu, gure bizitza osoa justifikatzeko.

Aitzakiak ziurtasun ezaren eredurik argienak dira. Aitzakiekin etortzen zaigu gure egiaren beldur dena edo egiten ari dena gaizki egina dela jakin arren, beste modu batetan egin ezin dezakeena. Hitz gutxitan, ezintasunaren isla dira aitzakiak, zalantza ezinaren agerkari bada.

Boterea ez duenak, estatuaren beharraren aitzakia jarri behar du boterea lortzeko. Estatuaren beharra aldarrikatzen du, estatuburu izan nahi duenak. Edo alderantziz ere, ezertarako gai ez denak, momentuko errealitatea onartzen du, ezer ez egiteko. Erosotasuna da, ongizatea, boterearen aitzakia bere gaiztakeriak burutzeko, jendartearen ekintzarako gaitasun eza elikatzeko. Eta jendarte horrek aitzakia den erosotasunaren errealitatea onartu egiten du, ordena justifikatzeko.

Ordena bilakatu zaigu hitz goren, boterea gabe anabasan biziko ginatekeelakoan. Hori da, guztiaren oinarria, gestioa bera, herritarron alde egiten omen dena. Ordena da gure eguneroko bizitzako gestionatzailea, aurre kalkulu guztiak egiten dituena, errealitatea bizitzera garamatzana, eraldatu beharrean.

Ordenak berak errealitate berria sortu du, non barnean dagoena ona den, eta kanpoan dagoena barrura sartzeko edozein metodo baliagarria den.

Ordena korrika ibiltzea da, lanera berandu helduko ez bagara. Ordena kotxe istripuak dira denboraren aurka borrokatuagatik abiadura igo duenarentzat. Denbora galtzea da, minutu bakoitza urre den sisteman. Ordena argudio bat eta bakarra da desordena gaitzesteko; askatasunaren ukatzailerik handiena. Ordena inposizioa da, kaosa beldurra den sisteman. Ordena bera, kaosa da gure eguneroko bizitzan.

Ordenak lege batzuk ezartzen ditu, aurkakoek zilegitasuna edukiko ez balute bezala. Ordena desagertzen da, ordea, artea egin nahi denean, bereizitasuna bilatzen denean, zer nola egin inposatzen duten legeak ez daudenean. Desordena baita guztietan politena, aniztasuna dakarrena, edo ordenaz hitz egiteko behar hori ezabatzea, baten ordena bestearen ordenaren gaineko zapalketa den heinean.

Ordenaren izenean ezkutatzen dira gaurko arrazistak, mundutarra izatea gure kondizio gorena izango ez balitz bezala, lurra lantzen duenarentzat ez eta bandera ezarri duenarentzat onartuz. Lurra legepeko baldintza gisa ulertuz; ordenaren legea errealitate material bilakatuz.

Ordenaren izenean onartzen da estatuen egituraketa inposatzailea, eta inposatu era berean jatorri bat, helmuga berriak debekatuz behartzen diren bitartean, giza imajinazioari askatasuna ukatuz, mundua bere egiteko mundutarra izateko esperientzia elikatzen duen horri.

Baina herriak helmuga badira, ez da ordenarik egongo, aitzakiarik, estatikotasuna legeztatuko duena, mugikortasuna eta dinamismoa bada gizakia egiten duena, etengabeko garapena, etengabeko heziketa, ernaltzea eta hazkuntza; batetik besterako hedatze askea izango bada desordenaren bandera, ordenak bere estatikotasuna mantentzeko dinamismora kondenatu dituenak zapalduko ez baditu.

Horregatik, herrien dinamismoa ezagutu ez eta harria bota duen arrazistak bere ezjakintasuna, ezina, aitzakia bilakatzen du, ordenaren izenean. Gorrotoak altxatutako eraikina eroriko zaio gainera , dena den, berdintasunaren eta askatasunaren izenean, ordenaren zutabea, aitzakia, sostenga ezina delako, inor bere atzean ezkutatzeko.

Txikiaren handitasuna

2011-06-13T18:26:00.000+02:00

Mugen errealitatea bizi dugu. Egiten dugun gauza txikiena ere, handiagoa den batek mugatua da. Egiten dugun ekintzetako bakoitza ideia edo izaera batek justifikatu behar du, ekintza bat ez baita ezer intentzioa gabe, inertziaz egindako aukera hutsa ez bada.

Mugetako bakoitza esparru fisikora moldatzen dugu. Izateak berak, ofizialki duen errekonozimenduak, justifikatzen duen esparrura. Handitasunarekiko dependentzia, finean, txikitasuna handitasunak gestionatu behar badu.

Niri gertatu zait, dependentziaren hausturarekin batera herria galdu izana. Harrituta esaten didate nirea omen den herritik gutxi ibiltzen naizela, erdi haserre barietatea gustukoa izateagatik, ezeri ez lotzeagatik. Herria galduta, asko irabazi dut ordea, nomadismoan bizi naiz, nahi dudana behar dudanean eginda, inoren aurrean ezer justifikatzeko beharra izan gabe, inoren aurreko erantzukizuna ezabatuz.

Herririk ez dut, ezta herri horretara batzen nauen ezer. Ezeri ez nau batzen ezer, alegia, ez bada mundutarra izateak gainontzeko izaki bizidunei. Gainontzekoetan, txikiegia naiz ezerk niregan eragin ahal izateko eta txikiegia dut handi egiten nauena, fisikoki ez bada ere, kontzientzian bizirik baitut nire aberria.

Mugarik ez da niretzat, mundutik euskal herritar gisa mugi naitekeelako, ezer ez izanda, gugan dena dagoelako, herria gu garelako eta guk egiten dugulako, bera gabe ezer ez garelako. Euskararen herriak kontzientzian bizirik dirauelako.

Handitasunaren bila ari gara bereziak izateko. Mila talde sortzen, mila instituzio, indarrak gu batzeko. Baina indarkeriarik gabe bizitzea badugu, txiki dugun guztia handi bilakatuz. Txikienak ez baitu indarrik behar bizirauteko, ezta izate materialik maitasuna adierazteko.

Guztietan handienak batu eta txikienak berezi egiten gaitu. Gure barnean mundu oso bat dagoelako; txikia izatea gauza handia delako.

Txikia izan nahi dut betirako.

Sari bakarra

2011-06-08T21:48:00.003+02:00

Jainko eta heroietan ez dut sinesten, ezta egi gorenean ere; baina esperientziek elikatutako jendea dago eta horien esperientziek mamituko dituztenak ere.

Ideologoak egon ohi dira alde batetan eta langileak bestean. Burua jartzen dutenak edo eskuak erabiltzen dituztenak. Biak dira beharrezko, osotasun bat lortzeko, ezer lortuko badugu. Lorpen bat baita bere osotasunean batak eta besteak elkarrekintzan aritzea, berdintasunetik, eskubideen zerrendaren aipamenik gabe.

Ondo eginak ez du saririk behar, ematen duenak gailentasun bat azaltzen baitu sarituaren gainean eta onartuak ekintza ona baldintzapekoa dela ulertarazten duelako; finean, gaizkiari ateak irekitzen ari gatzaizkio, testuinguru konkretu bat ez izanaren pean, gaiztakeria ontasunaren arabera formulatu arte.

Ideologoa nagusi bilakatzen du, langilearen gainean, saripeko ongiak, bereizte tekniko eta estrategiko beharrezko bat gizartearen oinarrizko harremanetara eramanez, termino okerretan eta beti zuzentasunaren izenean. Eta badira egoera hau onartzen dutenak edo ez onartuarena eginda ere pozik bizi direnak euren ontasuna txalotzen dieten bakoitzean.

“Fan Club”-ak dituzte XXI.mendeko heroi hauek, balore sozial minimoak suntsitzeko gai dira euren jarraitzaileak eta beraien ardura ez dela esateko aurpegia dute jainko txiki bedeinkatuek.

Talde baten babesean ezkutatzen dira, euren bertutea omen dena hirugarrengoek justifika dezaten. Eta talderik ez izanda ere, talde baten izenean hitz egiten dute, kopuruak ekintza bati zilegitasuna emango diolakoan, jendartearen pentsamendu isolatuen aurrean. Hirugarrengook, ikusitakoan, ontasuna txalotzera batuko garelakoan.

Baina hauek ez dakite heroi sentiarazten duela gainekoak gailendua, bere gezurra mamitzeko erabilia izan eta ongiaren izenean gaizkia egiteko; heroiak bere heroitasunaren aurka borrokatzeko beharra ez balu bezala, ontasunarentzat lan eginda ume baten irribarrea da sari bakarra.

Izan aske

2011-06-03T13:05:00.003+02:00

Etorkizuna aurreratuko nuke oraina justifikatzeko, gaurkoa bizi ari garen bezala atzokoari bizkarra ez emateko.

Esango nioke, lurrera begiratzen ari den horri, aurrerago mugarik ez izan arren, hamaika helmuga dituela irabazteko. Deituko nioke berdintasunari, azkeneko zinta elkarrekin zeharkatzeko.

Baina ez nuke sekula ere azkena esango, ezer bukatzen ez delako. Ez nuke ezer bukatutzat emango, oraindik hoberena lortzeke dugulako; itxaropena badugu, beldurrari ateak itxi dizkiogulako.

Ahalmenaren mundu honetan, ezina ekinez lortu behar da, beldurrak gure jarduna eten ez dezan.

Beldurra diogu ezagutzen ez dugunari eta ezagututa ere biolentoki begiratzen gaituen horri. Beldurra iluntasunak ezkutatzen duenari eta argiak erakusten digunari. Beldurra hitz esanahi sinpleei eta sinplismo handienean erorita gure etorkizun iluna argitzen digutenei. Mesias eta gidariei, ikurrei, finean, orojakintasunaren babespean mugitzen diren itzalei.

Beldurrez inposatzen du bere nahia, nahia inposaketa duenak, inposaketarik gabe nahia lortu ezin dezakeenak. Azken batean, etorkizunik ez duena, itxaropena galdua duenak.

Antidialektikaren printzipioetan babesten da, sinesmen eta hipotesietan, zientzia ezagutzen ez duena, edo ezagututa ere, berarekin ezer manipulatu ezin dezakeena. Gogoaren subkontzientea objektibotasunak manipulatua ez baita, subjektibotasunak erasotua ez bada.

Ezjakintasunarekin jolasten du, ezer ez dakienak, edo jakinda ere jakintza eraldatu ezin duenak. Ezina lortzerik ez baitu egiaren bidetik eta gezurra erabili behar, ahalera lortuko ez badu ere, ondo ez datorkiona ezinezkotzat jotzeko.

Terrorismoa, azken finean, norberaren gogoa eta nahia beldurraren bidez inposatzeko. Alarmismoa, jendearen sentimenduez baliatuta, jendartea bera manipulatzeko.

Nolatan onartuko luke bestela langileriak burgesiak ezarritako inperio terrorista; zergatik onartuko lukete herriek euren okupazioa, ekonomiaren desintegrazioaren “sinesmen” alarmistagatik izango ez balitz.

Inguruaren beldur gara, gezur bat, behin eta berriz errepikatu ostean, egi bihurtuko baita ezinbestean. Eta guk ez dakigu noiz den, edo ez dugu jakin nahi, benetakoa duguna, gezurra badugu lege eta pasibotasuna ardatz.

Itxaropena eta zintzotasuna, beraz, izan daitezela beldurraren etsairik handienak. Ingurua arbuiatu gabe, sinetsi zurean, izan zaitez aske zure bidean!

Nahi eta ezin

2011-05-26T22:05:00.004+02:00

Ez naiz uste dezakezuena bezalakoa; ez naiz hemen esaten dudan guztia, ezta kalean egiten dudana. Ez naiz izan nahiko nukeena, baina saiatzen naiz izaten, bizirauten.

Errealitatetik at bizi naiz, ez naizelako errealtzat saltzen diguten hori bezalakoa. Birtualagoa naiz, ameslariagoa, utopikoagoa, eta nire barrena konkistatzen dut, inguruko bihotzei bandera jarri ezin diedan bakoitzean.

Nahi dudan guztia ezin izango naizelakoan izan nago, nahia zilegi bada, ezta behar dudan guztia ere, beharra beharrezkoa dugun arren, nahia bera asetzeko. Baina beharrari erantzunez bizi naiteke, hori nire nahia bada, eta nahia behartzat badut ere. Bata zein bestea lortu gabe ere, izaten jarraituko dut, koherentziak bizirik mantentzen banau. Hizki handiz idatziko dugun KOHERENTZIA.

Pentsatzeari utziko banio, zoriontsuagoa izango nintzateke, ziur asko. Kritikarik egingo ez banu, eztabaidetan sartuko ez banintz, ez nituzke etsaiak egingo, eta lagunek lagun izateari utziko liokete, galtzen dugun bakoitzean, edota irabazi, nahiari erantzunez erabakitzen dugulako, eta beharra lortu, bakarrik biziko ez bagara. Baina hauxe nauzue, arazo txikienari ere milaka arrazoi aurki diezaiokeen eroa, hare ale bakoitzetik basamortua sortzen duen ibiltaria.

Bideak nekatu egiten nau, ordea; asko gainera. Desberdinegia, guztietan ulergaitzena sentitzen naiz pausuetako bakoitzean, eta koherentzia faltak, nire nahia aldatzera behartzen nau, beharrera sintetizatzen nau nire oinatzetako bakoitzak basamortua hauts bilakatzen duen guztietan.

Etsipenetatik aske nintzateke sinplifikatuko banintz. Kontraesanak ere ezabatuko nituzke, barrena hustu eta jardute ofiziala puztu. Baina ez nintzateke ni izango, eta ez nintzateke maite naizen bezala maitatuko, guztietan aurrena, izan nahi ez dudanetik desberdintzen lehena.

Funtsean hori lortzen ari bainaiz, gorroto dudan horretatik urrundu, nahi dudana lortuko dudalakoan. Tesiaren antitesian nago, aipatutako sintesira heltzeko, sinplifikaziora hein baten, dena hitz bakarrarekin azaltzeko gaitasuna izango banu, eta ez izanda ere milaka hitzetatik bat aukeratuko luke patuak ni deskribatzeko, beragan sinetsiko banu, nahia izate bilakatzeko gaitasuna ez badut ere, beharrak aurredefinitutako bidetik aske egiten bainau. Koherentea izaten saiatzen naiz nire bidean, kontraesanak nire parte egiten eta erreala sentitzen nire birtualizazioaren esparrutik, ezerk ez baitu irudi, bide edota izateko era bat kopiatu behar, bakoitza bere horretan sinesgarria izateko, bere gorabeherekin, gogoaren aldaketa subjektiboekin.

Horretara nentorren, hain zuzen ere, hitzekin izateko era koherenteena justifikatu nahian dabiltzan horiek kritikatzera, ondoren ekintzek hitzekin sortutako irudi surrealista hausten duten arte, zeina nahiaren mugetara moldatutakoa den. Horiei ere ez diet bizkarra ematen, saiatzen naiz nire esperientziarekin gaia mamitzen, hainbat egoeren aurrean zer egingo nukeen esaten, horretarako beharra dagoela sumatzen denean. Eztabaida, finean, aipatu bezala, baina hauetan ere, laguntzeko behar horrek gogoa galtzen du zein onak diren saldu eta ondoren deabruaren parera jartzen diren horiek. Nahia beharra bilakatzen duten horiek, nahia ez beharrezko baizik eta beharraren beraren papera beteaz, autonomia hori errespetatzen ez dutenek, alajaina, koherentziari koefiziente aldagarri bat gehituz, nahia beraren ezintasunak beharraren benetako beharra distortsionatuz.

Nazkatu nahiz, jada, jendearen nahia eta ekintzak entzun, nigan konplizidadea bilatu eta azkenean ustezko behar baten truke saltzen direla ikusteaz. Beharra, nirean, bizitzari koherentzia ematen diona da, nahia eta ahalmenaren aldagaiak arbuiatu gabe, noski, baina azken hauen determinante-tasuna ez onartuz.

Azkenean, nahia eta beharra banatu egiten badira, eta bereizi beharrekoak dira oso, zein bere aldetik, subjektibotasunak ase beharra zikoiztu egiten du,batak besteari eraginez, noraino eta nahi eta ezinean ibili arte.

Izan koherente, koherentzia horren beharrari erantzunez, eta nahia izan dadila soilik askatasunaren adierazle, sekula ez beharraren justifikatzaile, akatsen eragile.

Oreka

2011-05-25T17:56:00.001+02:00

Azken hauteskundeen emaitzei erreparatzen badiegu, orekaren beharra antzematen da alderdietako askorengan, erortzeko beldurrari aurre egiteko metodo gisa.

Bilduk esparru handia konkistatu du hego Euskal Herrian. Honek egoera politikoa zein den argi uzten digu, eta aipatu den bezala, euskal jendartearen nahia erakusten du, herria ezkerretik eraikitzeko. Indar determinantea bilakatu da, bada, gehiengo sozialaren baitan, eta horrek beste alderdiengan beragan oinarri bat ikustea eragin beharko luke, baina ez da horrela izan, ez naturalki behintzat.

Utopikoegia ikusten dut, hartu duen indarrari begiratuta, alderdiek berarekin pakturik egingo ez dutela esatea eta “espainiar” gizartearen gaineko fideltasuntzat aurkeztea. Bildu, finean, alderdi arriskutsua bilakatu da interes estrategiko-politiko-ekonomiko hainbatentzat.

Aurre-kanpaina mediatiko handiaren ostean, beherago aipatutako gezurraren inperioak intoxikazio maila neurri ezezagunetaraino igo zuen. “Kutsatuak” definitu ziren. Kutsatu horien lagunak kutsatuak izan dira, kontaktu zuzena izanagatik, eta gaur, kanpaina terrorista hura egin zutenek ez dute ausardiarik aurrera pauso bat emateko, kutsaduraren arriskuagatik.

Era berean, alderdi jeltzaleak ere final mundiala jokatu behar du, eta baloia non sartuko duen erabaki. Ez da xumea jokoan dagoena, ez. Erregearen kopa jaso, ala herriarena. Atzeko esperientziek esaten dute, kutsaduraren garbitzaileen bandera jasoa duten alderdi espainolistekin batzeak gola norberaren atean sartzea dakarrela. Hauteskunde hauetan jasotako emaitzei begiratu besterik ez dago, benetako kutsaduraren papera eurengan dagoela ikusteko, jeltzaleen beldur handienetako bat bilakatu baitira, birusa heredatu eta bi urte barru eurengan eragin dezakeelako. Bilduk espainolistei gola sartzea erabaki du, Arabako gobernua EAJ-ren esku utziz, trukean ezer eskatu gabe, Euskal Herriaren etorkizuna bermatzea nahikoa ez balitz bezala.

Baina honen guztiaren aurretik eztabaida amaiezin bat dago; soziala eta berari lotuta datorkigun nazionala. Klaseen konplizidadea edo herriari zor zaion nahia. Gipuzkoan piztu da eztabaida, horrela dei bagenezake. Egia esanda estatuaren alarmak piztu dira, eta Bilduren beldur direnak desesperazioak jota oihukatzen hasi dira, baina herritarrok ez dugu ulertzen. Kapitalismoaren irudi diren proiektuak eteteko egon litekeen arriskuagatik ari dira negarrez, herrialdearen hazkunde ekonomikoa moztuko duelakoan. Baina zein hazkunde galdetzen dut nik, betidanik horrela egin bada eta atzera jarraitzen badugu?

Kezka hori herriarekiko kezka moduan saltzen digute, txirotuko delakoan. Baina, diru publikoa, enpresa pribatuei ordaintzen baino, jendartearen bizi kalitatea hobetzen emango balute, arrazoirik ez litzateke egongo herritarrengandik “errukitzeko”. Erruki dutena euren poltsikoa da, Bilduren programak enpresen ekarpen ekonomikoa igotzea dakarrelako herritarron mesedeetara erabiltzeko, benetan kapitalaren metaketa pribatuarekin bukatuz, baliabideak denon eskura uzteko. Demokrazia zuzena, herriari lapurtutako boterea, enpresen botere ekonomikoaren urritzearekin berreskuratzeko. Klase burgesari egin behar zaion nahi ta nahi ezko guda soziala.

Honekin batera, balantzan, eztabaida nazionala dugu. EAJ-k diskurtso abertzalea erakusten die euren bozkatzaileei, beraz, ez da ausarta izan behar euren baitan independentziaren aldeko jendartea biltzen dutela esateko. Nola azalduko liokete masa horri abertzaletasunaren salmenta interes ekonomiko klasisten truke? Balantza hautsiko luke alderdiak, espainolistei gertatu zaien bezala.

Balantza zutik dago, bederen, nork pisuak ezarriko dituen zain. Orekaren irtenbidea dute jeltzaleek, hurrengo hauteskundeetan lehenengo postua galdu nahi ez badute. Justifika ezina litzateke euskal jendartearen aurrean Bilduren marjinazioa; giltza dugu, ireki dezagun atea.

Herritarrok gurea jarri dugu. Orain eurei dagokie balantza orekatzea, behin alde batera erorita damuek ez baitute berriz zutituko.

"Libreak gara, ez daukagu inor gure gainetik"

2011-05-18T15:21:00.001+02:00

Bere garaian aipatu nuen bezala, blog hau ez da nire egunerokotasunean idazten dudanaren isla bakarra. Are gehiago, guztietan xumeena dela esango nuke. Leku desberdinetan parte hartzen saiatzen naiz, jendearen ekarpenetatik ikasiz eta ahal dudan heinean dudana ematen. Gaurkoan, aspaldi buruan jorratzen hasia nintzen gaia agertu da nire eskualdeko komunikabide euskaldun batetan, plataforma baten albiste gisa. Plataforma politikoa deituko nuke, baina eurek ez omen dute ideia politikorik. Ez omen dira alderdi poltiko baten menpekoak, edo, beraien esanetara, libreak dira. Nire herriko udaleko hauteskundeetara aurkeztekoak dira, baina suposatzen dut herri desberdinetan antzekoa gertatuko dela.

Banuen gai hau jorratzeko intentzioa, gorago aipatu bezala, baina finean esan nahi nuena komunikabidearen orrialdean bertan idatzi dut, aipatutakoari erantzunez:

"Libreak gara, ez daukagu inor gure gainetik"

Libreak gara?? bai?? noraino?? eta besteok ez al gara zuen politika ikusteko eraren arabera??

Eztakit, haserretuta nator gaurkoan ere. Lotsa ematen dit hainbat gauza entzuteak. Beste askok politikaz paso egiten dutela esaten dutenean gauza bera gertatzen zait. Inozokeri handienaren biktimak... eta hauek ere haurren diskurtsoarekin.

Libreak omen dira, ezin libreago, bai. Plataforma asko sortu dira urte desberdinetan. Arrazoi desberdinak, bai, baina ikuspegi anitz ere bai. Askok eta askok, inteligenteenek, nolabaiteko batasun bat dute nazio mailako (Euskal Herria) beste alderdi batzuekin, eta beharrezkoa da guztiz, jakin badakigulako sistemaren bertikaltasunak, goitik beherako inposaketan, gainean ez jartzeak, behean zapalduta egotera eramaten duela. Hau da, ezin libre izan, gaineko lege zuzentzaileek beheko politika egiteko eskubidea mugatzen badute. Eta hauek etorri zaizkigu euren politika ezaren banderarekin, aske omen direnaren ustearekin, diskurtso huts eta sinesgaitzenetan murgiltzen diren bitartean.

Baina zer aldatuko dute herri txiki honen sustraietan, oinarrizkoena dena ere aldatzeko gai izango ez badira??

Akats askotatik ikasitako Euskal Herria dugu. Ez dira horrenbeste urte estatuko hauteskundeetara ez aurkezteko hautua egiten zenetik. Uste nuen handik irakaspen hainbat jaso ondoren tontakeria hauek berriz ere errepikatuko ez zirela. Denek herri edo auzo mailan lan egiten dutelako. Beste asko euskaldunak dira soilik. Beste batzuk espainiartzat eta europeartzat hartuko dira, baina ezin ukatu dezakeguna da euskaldunak izan arren, gure errealitatea debekatua zaigula gainetik dugun estatuaren eraginpean. Eta bertan ere hainbat bihotz konkistatu behar. Nork sinetsiko ote du norabiderik gabeko plataforma hauetan?

Nik ez behintzat, "apolitikoak", errepresentazio nazionalik gabekoak, eta euren hutsuneetatik harro daudenak. Ba ondo ibili helmugarik gabeko zuen itsasoan, baina nik ez dut demagogia merke horretan sinisten. Baliteke nire barroteek ikusten ez uztea. Ateak zabalduko al dizkidate??

Nire ardura nagusienak behintzat ez daude nire etxerako bidea konpontzean, ondoan dudan iturritik ura heltzean. Sistemaren oinarritik aldatzen da gure etorkizuna, eta errotik ekin behar zaio arazoari, ondorioetan ito gabe, partxeek oinarri sozialaren askatasun nahia urteetan asetu arren, historia jira biraka ari baita, noraezean, nork amaiera eman arte. Oinarrietatik berdintasunera heldu arte.

Betirako amaitzeko

2011-05-11T15:19:00.003+02:00

Aurrekoan aipatu nuen gizakiak prozesuen kontrola bereganatua duenaren ustea. Uste psikologikoa da, bere handitasun nahiaren irudia, besteongan eragiteko indarra duenaren sinesmenak elikatua.

Noiz hasi eta noiz bukatu subjektu bakarraren eskuetan omen dago, baina erabakietako bakoitzak bide berriak irekitzen ditu hasierako erabaki horrek eragiten duen bigarren subjektuan (edo subjektuetan), zeina piztailea den, hedatzeko bidea.

Inoiz ez gara bakarrik hasten, baina bakarrik bukatzen dugu. Inguratuta bizi eta bakardadean hil, denen artean eraiki eta bakar batek eraitsi, horretarako eskubidea izango bagenu bezala, historia ezabatu eta tarte berri bat eraikitzeko, jendearen nahia, gogoa eta eraikitzera eraman duen sentimenduari errespetu falta erakutsi eta dena suntsitzeko; giza balore oinarrizkoenak ere.

Tarteko biderik ez dut ezagutzen; ez dut onartzen. Erabaki bat hartzen denean, nahiz eta praktikan bidean geratu horren parte den bigarren subjektuak, modu bortxatu eta antinaturalean, horrela onartu duelako, helmuga jakin bat du gure buruan, gure nahian.

Pertsona batekin hausten denean, pertsona horrekin egon nahi ez delako da, nahiz eta lagunkidetasunaren kopla atzetik gehitu. Horrela ez da, batak besteari egin diezaiokeen hutsik mingarriena da, helmuga bat duena bidearen erdian ahazteko. Azkenean, hilabeteak pasa ahala, egoera sostengarria ez dela ohartzen gara, eta denbora hori ez dela ezer, ulertzen ez badugu gure kontzientziak erabilitako hausnarketarako tartea bezala, subkontzienteki, ondoren gure ezaguerara heltzen den arte. Ohartu besterik ez baitugu egin behar, gizakiok alde batera edo bestera mugitzen garela, erakarpen eta aldentze indar guztietan, aurkakoen borrokan, erdian gelditzen denak, beti, modu batetan edo bestean, bati eskaintzen baitio indar handiagoa, indartsuenaren aldera jotzen du, aurka jarduten ez bada.

Erdiko aukerarik, beraz, ez dago, aukera neutroa, beti, aldeetako batek eskaintzen duelako, desoreka bultzatzen duen bestearen aurrean. Hortaz, helburuak amaieraraino ez eramateak eragin negatiboak izaten ditu, eta indarrez eutsi nahiak gogoa galtzen du hausnarketaren jakintzarekin.

Eta nik, aspaldi galdu nuen indar hori, eta gaur ezer ez dut, lagun zein dudan ere ez badakit, denak ez badira nire lagun, zaila egiten zaidalako klasifikazio hori, eta horregatik nahiago izaten dut ezagutzen ez dudanari eta ezagutzen dudan horri aukera berdinak ematea, hasiera infinituek atzetik amaiera ekar ez dezaten; inorengan eragin ez, sakondu gabe, lotura pisu propioak hautsi ez dezan.

Horregatik nahiago bakarrik, inor traizionatu baino. Mugak ezarri, hurbiltasuna urrundu, eta esperientzia bakoitzetik jakintzari heldu, gurekin ez daudenak presente izateko, beharra irudiak baino, izate fisikoak baino, arimak betetzeko. Urruntasuna eta hurbiltasuna ez direlako ezer mila bide hasi eta bat bera ere amaitzeko intentzioa ez duenarentzat. Niretzat ez delako ezer, eta ez delako izango, elkarrekin hasi genuen bideari ezetza eman zion hori, gizakiaren nahia kontrolatzeko gai zela uste zuen hori, amaieraren hasiera idatzi eta idazluma niri pasatu zidan berdina, berak hasitakoa, nik, betirako amaitzeko.

Jada ez gara ezer hasi eta bukatu egiten diren gauzen mundu honetan. Eta ni, harro nago zu nire bizitzatik aldendu izanaz; ez duzu ezer balio dena balio duen adiskidetasunean.

Gezurraren inperioa

2011-05-06T17:22:00.001+02:00

Iritsi berri zaigu, bart gauean, Bilduren legez kanporatzearen aurkako sententzia. Eta iritsi, ordu eskas hauetan, intoxikazio maila igotzen duten hainbat eta hainbat titular.

2003. urtean hasi zen inperialismoak euskal abertzaletasunari inposatutako gezurren errealitatea. Euskal abertzaletasunari, nola estatu espainiarrari, eta hortik kanpo, europar batasunari ere. 8 urte luze ditu inperio honek, komunikabideek elikatuta, indar polizialek eta politika antidemokratikoak. 8 urte eta indar manipulatzaile guzti hauek instituzioetatik at geratu den indarra elikatu dute, noraino eta garaiezina denaren itxura hartu duen arte.

Auzitegi Konstituzionalaren epaiak, inperio honek elikatutako gorrotoa du aurrean. Estatuaren hondoenetik sortu zen, eta estatuari berari gailendu zaio, justiziari ere, noraino eta berauek eraisten saiatzen den arte. Noraino eta gorrotoa jendartean zabaldu duen arte, ideia batzuekiko, proiektu batzuekiko, itxaropen batekiko.

Eta gu ez gara biktima bakarrak izan, estatuak ere bereak eta bi sufritu beharko ditu honekin bukatzeko, aurreikuspen elektoralekin hartutako erabakiek gezurraren inperioa sortu dutelako, pizti indartsu bat, nola suntsitu ez dakitena, euren gezurretan itoko dituena.

Gaur, gezurraren inperioak, demokraziaren balore guztiak distortsionatuak ditu, mugak zigilatu ditu, autarkia politiko bat sortu du, eta berarekin batera ezjakintasuna eta inozokeria; baina kanpotiko presioek ikustera eraman dute pisu horrek hondoratzera eramango dituela. Era berean, barne presioek ere minbizia itxura hartu dute, botere banaketaren arrasto txikiena egon litekeenaren esperantza txikituz, eta erabaki juridiko-politiko bakoitza beldurrak baldintzatuta hartzera bultzatuz.

Honi guztiari lotuta, gizakiak uste du, eta horrela uste izan zuen hemen ere, erabaki bat hartzen denean noiz gelditu badakiela. Baina prozesuek hasiera bat eta amaiera bat dute, eta hondorapen horretatik irteten ikasi dugunok, badakigu, aspaldi hasita den askapen prozesua ere amaieraraino eramango dugula; lortuko dugula.

Horregatik, sortutako faxismo totalitarioenaren hodei honek, makina geldiezin honek, errealitate surrealista bat sortu badu ere, non debekatua zaigun askatasunez jardun eta hauteskundeetara aurkeztea, estatuaren ezinegona du aurrean, nahia eta ezina, itxitura politiko honek justifika ezin bilakatzen baitu bere izana muga hauetatik at, lehen hitz eza eta definizioak zirelako proba, eta gaur inoiz baino ozenago hitz egin dugulako, entzun nahi ez badute ere.

Nola gelditu da orain erronka. Nahiz eta hodeiek gure gainean ekaitza bota, tximistetatik alde egin ezinean dabiltza nahi eta ezin duten horiek, gezurraren inperioa nola mantendu ez, eta nola suntsitu ere ez baitakite.

Hazi besterik ez.

2011-04-29T15:42:00.006+02:00

Bukaeraren inguruko hainbat eta hainbat diskurtso entzuteaz ohituta gaude. Dena bukatzen omen da, bukaeraren ostean ezer ikusi nahi ez duenarentzat. Ezer ez dago, hutsa inplikatzen duenak alde egiten badu, harrigarria bada ere, ezerezaren atzetik ezer ekartzen ez baitigute.

Ukazioaren aldean ari direnek, bukatuta ere, ez diote aitortzari ekingo. Ezer ikusten ez badute ere, ez dute ezer irudikatuko, eta ez digute egiten utziko, koloreak debekatuta baitaude zuri beltzeko mundu honetan.

Etsipena zabaldu nahi dute jendartean, ezintasunaren marrazkia, gaueko itzalak beltzez marraztutako ingurua ezkuta dezan. Egunsentia ere debekatu zuten, ilegal bihurtu, ateratzear dagoen eguzkia bidearen erdian uztea lortuko dutenaren uste surrealistarekin.

Heriotzaren ondoren zer egongo den, norbanakoaren bukaera gizateria osoaren amaiera inplikatuko ote. Gure existentzia kasual honen atzean, egunerokotasuna bizi besterik ez, etorkizunean hilda egon baikaitezke. Bizitza aprobetxatzeko mezu positibistak bidaltzen dizkigute, ezer aldatu ezin daitekeenaren negatibismoa zabaltzen duten bitartean. Ezer egiterik ez baitugu ezerezaren aurka, mundua ezerezetik sortua izan ez balitz bezala.

Egunak ez du berriz argituko, iluntasuna guretzat argia baita, egunero saltzen diguten itxaropenaren irudirik faltsuena. Ezagutzatik kanpo ez dagoela ezer, alegia. Eta bukaerara heltzear gaudela, bukatu besterik egiten ez dela, landatutako hazietatik berriz hasterik ez bagenu bezala.

Eta badugu, haziko gara, hasi barik, aspaldi ekin baikenion izanaren bideari. Eta bide bat bukatutzat eman arren, berrirako hazia izan dela erakutsiko dugu, ezerezean geratuko ez dela, urtetako saiakerek gaur bide berria ireki dutela.

Gurean sinesten dugu, herria maite dugu, herritarrak eta guztion berdintasuna. Maitasunezko historia da gurea, maitasunak elikatua, gorrotoaren sistemaren aurka. Jaio egin ginen, eta hiltzerik ez dugu, anabasara gidatu nahi bagaituzte ere, amaiera gure benetako amaiera izango dela erakutsi nahi badigute ere. Euretzat amaiera dena, guretzat hasiera besterik ez delako, indarkerian sekula ere sinetsi ez dugulako; eta behar hark bizirik mantendu gaitu, eta gurekin herria, eta herriarekin batera, itxaropena. Eskerrak, bihotzez, honaino ekarri gaituztenei;gure beharra, haiena lege, sekula ez bukatu, hazi besterik ez.

Birgizarteratzerik ez da

2011-04-20T14:06:00.000+02:00

Birgizarteratzearen inguruan hitz egiten zuen artikulu bat irakurri nuen aurrekoan. Egilea ez dut esango, propagandarik merezi ez duelako. Artikuluaren iritzia babesteko, Gatzaren kartzelatiko irteeraren deskribapena egiten zuen, non, jakina den, ukabila altxatuta egin zuela. Ondorio argi bezain despota atera zuen egileak: birgizarteratu ote den zalantzan jarri, ideia berdinak babesten dituelakoan. Hortaz, ez da okerra ezker abertzaleak, betidanik, espetxe politikaren inguruan egin duen irakurketa: sakabanaketa, subjektu politikoa desintegratzeko estrategia da, maite dituztenengandik urrunduz eta hirugarren batzuekiko minarekin jokatuz.

Espetxeak, orokorrean, ez dira birgizarteratzeko, baizik eta sistemaren aurka jokatu izanak larrutik ordainarazteko. Eta ez soilik preso politikoei dagokienez, sozialak ere, nola edo hala, despotismo honen hanka ankerren biktimak dira, partxetan oinarritzen den inperfekzio orok, akatsak naturaltasun ezaz eta biolentziaz konpondu behar baititu. Hortaz, ideien zapalkuntzarako ditugu sistema bortitz honen mekanismo guztiak, bidetik irten diren guztiak zigortzeko.

Bestela, artikulu hori idatzi duen peneuvistak zergatik zalantzan jarri Gatzaren anbizio politikoak? Zertarako Troitiño, berriz ere, espetxeratzeko agindu? Ez al zuten uste, libre utzi zutenean, birgizarteratua izateagatik egin zutela? Kalea zapaldu badu, uste batetan, minik egiteko gaitasunik izango ez duelako da, eta, behin uste hori gaindituta, berriz ere espetxeratu nahiak argi eta garbi uzten digu ez dela bere pentsaera aldatuko dutelako izango, badakite euren helburua lortuko ez dutela, baizik eta zigorra bete behar duelako, pertsona baten erailketak, trukean, urteren bateko espetxe zigorra eskatuko balu bezala. Ez, ez du eskatzen, pertsona baten galera ez du ezerk ordezkatuko, espetxealdiak ere ez, sistemaren eta familiaren gorrotoak eskatzen ez badu. Argi eta garbi, zigor bat da, ez ekintzagatik, ideiengatik baizik, bera eta gainontzeko etakideak ere ez liratekeelako arriskutsuak izango arazo politikoari irtenbide bat emango balitzaio, arriskua ez baitator subjektuaren barrenetik, baizik eta sistemak elikatutako despotismotik.

Beraz, arazo politikoaren agerkari guztiak onartu behar dira, eta, beti gertatu izan den bezala, aurretiko akatsa den politikaren ezintasunaren onarpenarekin, preso denak kaleratuak izan behar dira, gizartearentzat arrisku bat ez direlako, botereak argudiatzen duen bezala, baizik eta euren hegemonia politiko diktatorialarentzat arazo argia, eta behin etapa hau gaindituta, espetxeek ez dute izaterik izango.

Guk ere ez zuek gabe; denak kaleratu arte!

Sortu eta bildu

2011-04-19T23:38:00.001+02:00

Aukerak sortzea. Hori da bizitzaren dialektikaren oinarrizko motorea. Horretan dihardugu jaiotzen garenetik, jaiotza bera ere aukera berri bat baita gizakiarentzat, bidearen erdian geratzen dena, aukera berri bakoitzarekin zuhaitzak fruiturik ematen ez duela ohartzen garenean.

Bata bestearen atzetik datozkigu, horietako bakoitza itxaropen hazi bat baita etorkizunik gabeko gizateriarentzat. Haziak ureztatzen ez badira fruitua ez da haziko, eta fruitua jasotzen ez bada, gizakia hutsik berriz ere, oraingoan ere, noizbait zerbait izan balu bezala, akatsetatik inoiz ikasiko ez balu bezala.

Eta gaur ere eztabaida berdinean ari gara, zer jaso jakin ez, eta dena jaso nahi dugularik, gauza txikienak ere balioko ez baligu bezala, elikatuz, herri oso bat sortzeko. Bidearen erdian geratu garenaren itxura eman nahi digute hainbatek, amaierara heltzeko bide bakarra eta etenik gabekoaz besterik edukiko ez bagenu.

Aukerak sortzen ibili gara urtetan, eta bata bestearen atzetik amaiera gabeko biderantz joan dira zuzenean, jendearen itxaropena itxaron beharrak ordezkatuz, ezer eduki ez eta denborak dena emango digunaren ustearekin. Eta gaur, berriz ere, itxaropentsu jaiki da euskal gizartea, dena jasoko ez badugu ere, asko dugulako hemendik aurrera irabazteko.

Haziaren ondorengo sustraiak ez ebakitzea erabaki da, bidea galtzen duenak nola bueltatu jakingo ez duelako; ez atzera denboran, baizik eta gure jaiotzaren funtsara, gure zergatietara eta atzeko esperientziek emandako irakaspenetara. Eta bide honetan, noski, damua ez da geltokia izango, ez eta ihesean dauden horiek ahazteko aitzakia. Damua ez da gure ahoetatik irtengo, begiruneak irentsiko baitu, gure maitatzeko arrazoi berdina dutenekiko maitasunak.

Aukera berriek ez dituzte ezinbestean aurreko bideak itxi behar, soilik arazo berdinari irtenbide desberdinak emateko saiakerak dira, eta helmugak emango die batzuei zein besteei merezi duten errekonozimendua. Aukera berriak, iraganeko aukerek ereindako fruituak jasotzera datoz, atzeko bidea ez delako akats bat izan, ezta kuestionagarria ere, bide berriak ireki dituen heinean.

Ildo honetan, pentsamendu kaotikoak sortu dira gurean, errealitate politiko berriak sortzen omen dien beldurragatik, eta, bide batez, ustezko porrotagatik; ez omen da koherentea gaur egun egiten ari dena. Baina bada, ezin koherenteagoa, borroka armatua sortu zenetik, erakundeak berak borroka armatuaren aurkako borroka ere elikatu behar zuelako, eta elikatu du, noraino eta berarekin bukatu behar deneraino. Borroka armatua ez baita inoiz helmuga bat izan, bidea besterik ez, aukera bat, segundoro zabaltzen zaizkigun anitzen artean. Eta bidea bide berriek ordezkatzen dute, hasierako bideari koherentzia ematen dioten horiek, helmugak bide horiei amaiera ematen dien bezala. Ez da gure izanaren eta izateke dugunaren ukazioa, atzean utzi genuen haurtzaroa gaurko heldutasunak gutxiesten ez duen bezala, alboratu, gure historia egunerokotasunera mugatu. Izan ginena gaur ere bagara, eta bidea ez da hasten lerro zuzen bat bailitzan burutzeko, bihurgunerik gabea, oztopoak oztopo, garai historiko bakoitzari dagokion erantzuna emateko baizik. Horra hor iraultzailearen ezaugarria, bide bati hertsiki lotu gabe, amaieraren desbirtuazioaren aurka borrokatzea, pauso bakoitza helmugarekin koherente bihurtzea.

Eta gu ez gara helmugara heldu; bidea hasi besterik ez dugu egin, eta urtetan aurrean izandako hormaren aurka joka ibili ostean, gainetik pasatzea, salto egitea dela logikoena ondorioztatu da, aukera berri bat sortzeko, hormak ezintzen zuen aukera, eta hortik aurrera kilometroetako landak haziz hornitzeko, sustraietako bakoitzak ukazioaren hormaren eraispenean indarra eskaintzeko.

Kontzientziaren aurka ari baikara borrokan, eta, irabazteko, existentziaren aurka ere borrokatu behar gara, existentzia konkistatu behar dugu, herri gisa hazteko, inperioen Europan, estatua ezinbestekoa baitzaigu, iraultzarako tresna baliagarritzat. Eta estatua irabazi behar dugu, irabaziko dugu; aukera berriak sortuz eta fruituak bilduz, indarrak batuz, ondoren sozialismoaz elikatzeko; subjektu bezala hedatu eta hazteko.

ONGI ETORRI GUDARI!!

2011-04-13T11:24:00.000+02:00

Itxurakeriaren herria

2011-04-08T15:43:00.001+02:00

Balantza batekin bizi gara. Egunero gizona denaren plantak egiten, emakumea izango ez bagina bezala. Aberatsak garenaren irudia sortzeko, txirotasunaren esklaboak egiten. Ez garenaren irudia izan nahiko genukeenaren saiakeraren absurdoarekin indartu besterik ez dugu egiten, izan beharko bagina bezala, ez izanda ezer ez bagenu bezala. Baina ni aspertu naiz, kilo bat lasto eta kilo bat burdin berdina ez direla frogatzeko saiakeretan. Asko ez dela dena, eta dena ez izanda ezer badela. Alegia, dena ez da ezer, duguna dena ez bada, duguna baloratzen ez badugu eta garena garenagatik onartzen ez badugu. Dugun gutxiagatik ere bagarela, eta gehiago ez dugula behar izate hori indartzeko.

Gutxi izanagatik ere, ezkutatzen ez dena da balio diguna. Garenarekiko harrotasuna, harropuzkeriatan erori gabe. Koherentziaz jardun gure presentziak betetzen dituen txoko guztietan; haize giro desberdinek garena alda ez dezaten.

Nekatuta nago herri ekimen desberdinetan ikurriñak ikusteaz, urtean behin zeinen euskaldunak diren adierazi nahi duten horien eskuetan. Nekatuta gure herria 3 koloretan marraztu nahi duten horietaz, onak eta txarrak bereizten dituzten horietaz, euren errealitatetik alde egiten dutenetaz eta besteoi errealitate desberdin bat bizi dutela irudikatu nahi digutenetaz.

Onak eta txarrak ditugulako gure Euskal Herrian; euskaldun onak eta txarrak. Eta ez dira, ez, euskararen erabileraren maiztasunean oinarritzen horiek, baizik eta urri erabilita ere, plantak egin beharrean, hemengoak ez eta beste nonbaitekoak direnaren itxura emateko.

Ez naiz, noski, euskara mugatzearen aldekoa, muga jakin batzuetatik aurrera bat edo beste hitz egin behar denaren aldekoa, jatorrian ere, jaiotzean eta hazkuntzan, lege mugatzaile hauei men egin ez dielako; aske hazi delako. Baina aurkako formulazioa egingo bagenu ere, ez naiz modu “aske” honetan iritsi zaigun hori kuestionatzearen aldekoa. Aske kakotzen artean, noski, inguruko errealitate sozialak zuzenean eragin baitio gure hizkuntzari, nola eta arabarron era galdua izan den arte, eta gaur, batua bereganatua izan dugun arte.

Baina badira hainbat errebelde, modaren eta itxurakeriaren errebeldeak, txikitatik ikasiagatik ere, handitan modernitatera apuntatzen direnak. Ondo legoke elkarbizitza, fusioa edota iturri desberdinengatiko aberastasuna, historian ere horrela izan baita, baina horri bizkarra eman eta txikitatik ikasitako batuari ostikada bat emanda bizkaierara jotzen dute Araba aldeko hainbat eta hainbat euskaldun berrik. Sanoa litzateke inguruak moldatua balitz, bai beharrak lagunekin hitz egiteko, nahiz eta batuan ere ulertzen gaituzten, nola seme alabek era desberdin horretan ikasita, etxeko giroa homogeneizatzeko. Beharra beti, eta ez gustua, bat gustatuta, bestea baztertzen delako.

Baina honek, noski, atzetik hausnarketa tonto gehiago eskatzen ditu. Arabaren espainiarizazioak baskista huts eta inozo berriak sortu ditu. Euskaraz urri, eta egiten duten bakoitzean, zeinen euskaldunak diren ikus dezagun, eurek politatzat duten euskara egiteko erara jotzen dute, hanka sartze lotsagarriekin, eta tartean bai bizkaiera, nola gipuzkera, nafarrera… nahastuz. Gutxi batzuok, ironiaz, XXI.mendeko euskara deitu duguna. Euren aurpegira barre asko botatakoa naiz ni.

Behintzat euskararen erabilera urriaz lotsatuta daude, eta euskaldun peto petoak direnaren itxura eman nahi digute. Pena da, egia esanda, nire herrian, euskaraz hobekien jarduten direnek eta egunero egiten dutenek, gainera, batuan egiten dutelako. Pena da, bai, gure herria itxurakeriaren herrian bilakatzeko saiakera hau, erabilerara baino irudira murrizten dutelako hainbatek garena egiten gaituen hizkuntza.

Lehian bilakatzen ari gara gizakiaren atzapar zikoitzetatik aske egon beharko litzatekeen aberastasun kulturala, hazteko aukera, kontzientziaren mundua gestionatzeko bidea. Lehian bilakatu da euskal probintzien arteko erlazioa. Araba espainolari bizkarra eman, Sabinoren Bizkaia goraipatuz, konkistatzaileei gurea dena eskaini, errealitateari bizkarra emanez, itxurakeriaren herrian, sakontasuna baino, azalekoa baita garrantzitsuena. Hustu ditzagun barrenak, tontoenak ere pozik bizitzeko aukera izan dezan.

Lotsa ematen didazue, euskaraz hazteko eman diguten aukera urri horri ezetza eman eta zuentzat guztia omen dena hartu baituzue, irudiaren mesedeetara. Ikasiko duzue, lasto kilo batek gehiago okupatu arren, burdina ere zatitu daitekeela. Txikia zainduz handitu daitekeela.

Ezagutzatik haratago

2011-04-03T13:27:00.000+02:00

Gaur ez zaitut ikusi, jada ez zaitut ezagutzen, gure amets amaigabe horietan aspaldi desintegratu baitzinen. Ezagutu ote zintudan ere duda bilakatu zait gaurkoan, aurpegi maltzurren artean ezetzaren uhina zabaltzen den bakoitzean.

Ezinezko bilakatu zaitu alde ilunak, itzalaren intentsitatea handitzearekin materia desagerrarazteko gai balira bezala, bere egitura diseinatzen duen sistemak berau suntsitzeko tresnak eraikiko ez balitu bezala.

Maltzurrekin nahikoa izango ez bagenu, lagunen kareta jarrita dutenek ere etengabe eragiten diote linternari, pilak askatu eta gure bidea ilunago egiteko, luzeagoa, baina inoiz ez eternoa. Gure begiradak infinitura heldu ez eta muga finitu batekin topo egiteko, oztopo bakoitza gure gorputzarentzat zeharka ezin bilakatzeko, eta txoko ilun bakoitza gure burmuinak prozesatu ezingo duen ezagutzatik kanpo dagoen espazio neutro ulertzeko.

Baina ez ikusiagatik ere, ukitu zaitzaket, dastatu, laztandu, eta hitz bakoitzarekin, uhinetako bakoitzarekin, zure silueta irudikatu, forma abstraktu bakoitza, abstraktutasun handienaren munduan baikinan, maitasun bilakatu. Begiak kenduko ditut nire zentzumenei askatasun osoa emateko, zure gaineko begirada saihestuko dut nahi dudan bezala irudikatzeko eta sortzen didazun zirrara bakoitzetik irudimen goxoenaren errealitate bilakatzeko, ni bakarrik gai bainaiz nire ametsetan, nire barrenean, mundu perfektuena sortzeko, ezagutu zintudala uste izan nuenetik benetan ezagutzeko gogoek, zure bidean, indarra eman baitidate aurrera jarraitzeko.

Ilunak ilun, itxaropenak bidea argituko digu, tresna bat bailitzan, eta badenez, zuregana heltzeko. Ingurua identifikatu, horietako bakoitza materiaren harremanaren mugan ulertu, erantzuna eman, eta pausoz pauso zure bihotza konkistatu, guztiona lortu, guztiok batera maitasunezko etorkizuna eraikitzeko. Hemen ez zaudelako, inon ez zaude, eta egongo ez zarela iluntasunezko hitzekin esaten diguten arren, gure argiak aurkituko zaitu, aurkituko du zu egiteko tresna, ezagutzatik haratago, giza zikoiztasunetik at.

Sozialismoa mugadun tresna, etorkizuna itxaropen, komunismora heldu arte; mugak hautsi arte.

Hipokrisiari STOP!

2011-03-20T17:16:00.000+01:00

Azken hilabeteotan bizitakoak erabat aldatu du nire inguruarekiko dudan ikuspegia. Hamaika kareta txuri ikusten ditut, gomaren absurdoagatik izango ez balitz, zailak liratekeenak identifikatzen. Erabat eszeptikoa bilakatu naiz, konfiantza guztia eman nion horrek ere huts egin ahal zidala erakutsi zidalako orain dela urte bat luze.

Eta gaur, beldurrez begiratzen diot kaletik gurutzatzen zaidan aurpegi bakoitzari, makilajea noiz erori eta basapiztia nire atzetik etorriko den pentsatzen ematen du denbora nire burmuinaren zatirik handienak, konfiantza ezarenak.

Inor sakontasunez ez ezagutzea da nire ametsa, itsasoaren hondoenean oina trabatu eta dezepzioaren uretan ez itotzeko. Sakontasunak, beherago sakontasun handiagoa du, zaborraren azpian ere zabor gehiago pilatzen den bezala, eta gero eta beherago heldu orduan eta usteldura handiagoarekin egiten da topo. Horregatik nahiago goian geratu, inori besoa ez luzatzeko, inoren usteldurak ni ez irensteko.

Hamaika kareta kendu ditut dagoeneko, eta laguntza eskatuko nuke falta diren hipokritak justizia sozialaren aurrean epaitzeko. Besteon minaz hornitzen diren horienganako gorrotoa ezingo nuke epaile moduan erakutsi, aurretik aurpegi bat erakutsi eta atzetik beste bat duten horiek, nik, lotsaren lotsaz epaituko nituzke, lotsa izan dadin euren kondenarik handiena, merezi duten bakarra, guztia gutxi balitz bezala.

Eta, bide batez, barkamena eskatu, ezagutzeke ditudan guzti horiei, eta nire hitzek beldurtu ditzaketen horiei, eszeptizismoa, ni, barnetik akabatzeko zorian baitago.

Beldurra diot nire inguruari, laguntzarik bai?

Ez dira oroitzen

2011-03-16T19:55:00.001+01:00

Zergatia bilatzen saiatzen gara gure egoeretako bakoitzean. Zer den gu horrela sentiarazten diguna. Buruari bueltak ematen dizkiogu, beratik haratago dauden zirrarak azaltzeko beharrean. Eta galduta gaude, bide horretan ez dugu zer irabazi.

Galduta gaude gu zergatik garen kuestionatzen dugun bakoitzean, zergatik egiten dugun, zergatik sentitu, eta sufritu. Azalpenik ez dago malko bakoitzaren atzean, ez gaur ez etorkizunean. Alferrik ari gara, denbora galtzen, irribarre bati zergatia bilatzen diogun bakoitzean.

Konpatibilitatea, desadostasuna, ezintasuna, ez dira lortzen ezta borrokatzen ere, gizaki bakoitzaren izaeraren funtsa dira, funtsa beraren ondorio zuzen ez zientifikoak. Ezin aldatu zu eta nire arteko aldentze indarra, ezin ukatu batu gintuen hori, ezin inor ukatu, baturik biziko bagara. Libreki hazi, atzera begiratu gabe, pauso bakoitzean baietza sortuz, iragana lege bilakatuz, bizi izan duguna kuestionatu ez eta esperientzia berriek mamiduraren iturritik edateko, izandakoaren sustraietatik, sustraiek elikatzen duten gure barrenetik.

Eta nire barrenak esaten dit, itxaroteko behar hark, etorkizunerako momentuan egin litekeena utzi izanak, denborak gizakiarengan duen desgaste indarra erabatekoa dela erakutsi didala; horregatik gaur itxaropentsu naiz, inori itxaron gabe, bizitza oso bat dudalako etengabe hasi eta inoiz ez amaitzeko.

Horregatik ez diot hasierari arrazoi bat bilatuko, ez dut denbora zenbatuko, ezta galduko ere, egunotako bakoitzean sentitzen dugunari indar eragile bat bilatzeko. Ezin kiliken jatorria aurkitu, laztan bakoitzaren urduritasunari lasaigarri bat txertatu. Ezin denbora galdu, konturatu orduko, dena galduta baitago, amaierara heltzen baikara.

Eta hor konturatzen zara, atzo azaldu nahi izan zenuen hori, gaur ez duzula oroitzen, eta zirrara bat sentitzen baduzu, kilika bat laztan bakoitzean, benetan sentitzen duzulako dela; sentimenduak ez direlako oroitzen, sentitu egiten dira.

Abestiak idatzitakoari buruz hitz egiten ez duen arren, jartzeko gogoa nuen.

Utzi bakean!!

2011-03-06T16:40:00.001+01:00

Etorkizunaren zain ari diren gaitasun kritikorik gabeko gidariz inguratuta nago, dena kolore biziz ikusten duten horiek, bazter guztietan tximeletak hegaka ikusten dituztenak, harri bakoitzaren azpian mila inurri, eta zeruan gauero izarrak, goizeko txorien lehenengo kantuekin desagertzen direnak.

Lagun izateagatik, zer eta nola nahi dudan dakitela uste dute, gurasoak izanagatik ere, ume moduan tratatzen naute. Gaitasunik izango ez banu bezala tratatzen naute, aho handi ustelek sekulako arazo sentimentaletan sartzen naute, nik nire bihotza ulertzera heldu ez eta eurak omen dira dena dakitenak.

Potroetaraino naukate bidea erakusten didaten horiek, potroetaraino nire ahotan hitzak jartzen dituzten horiek, nire pentsamenduak ei diren horiek lau haizetara zabaltzen dituztenek. Nazkatuta nago pauso bakoitza ematen dudan bakoitzean kontzientziaren ahotsa hartu duten burmuinik gabeko buru handi hauek atzetik zarataka izateaz. Nekatuta euren bizitza galbidera eramaten ari diren horiek nirea bideratu nahi izateaz.

Guztiz lotsatuta hainbatez, benetan ezagutzen ez nautelako. Kanpotik ez naiz, eta ez dut izan nahi. Barren barrenerantz sortzen naiz, barrenetik dena ateratzeko. Pauso txikiena ere, segundu bakoitza, ordutan, egunetan, urtetan pentsatzen dut, denbora eta ni lagunak baikara, denborak ni ez nauelako kontsumituko.

Lasaitasun osoz bizi naiz. Dudana gozatzen dut, ez dudana amesten dut, eta izango dudana, borrokatzen dut. Eta orain ez dut inor nahi, ez dut materia behar, kontzientzia askatu nahi dut, dena izateko, denak izateko; libre, nire barrenetik, kanpora; askatasunera.

Nahi dudana naiz, eta dudana nahi dut. Ez dut inor behar, bakardadean ere 22 urtek inguratzen nautelako, iragana ere, hemen dudalako.

Atzo esan zidaten zer naizen. Orain dela hiru urte ezagutu genuen 30 urteko lagun koadrila baten izenean, ni, kritikoa naiz, oso. Eta kritikoa naiz bizitzaren esparru guztietan, eta autonomoa, dena, nire kabuz egiteko.

Horregatik nazkatuta naukate bizitzaren pauso bakoitza inguruan eragiten ez duela uste duten horiek. Erabaki bakoitza erraz hartzen duten horiek eta ni galbideranzko norabide horretara eraman nahi nautenek. Nahi dudana egiteko gai naiz.

Bakarrik ez gara bizi, begiratu ingurura, eta akatsetatik ikasi, laguna omen duzuen hori nekeak ez agortzeko. Eta ni, nekatuta nago, gidariek nekatzen naute!

Gizartearen arazoa

2011-02-17T18:40:00.000+01:00

Gizartearen arazo bati buruzko lana egitea eskatu digute klasean. Arkitektura ikasten dudan arren, gure hirigintzako irakasleak filosofiaren eta hausnarketaren inguruko afizioa du, eta ikasleoi helarazten saiatzen da. Nirekin lan handirik ez du behintzat.

Hausnarketatan, lehenik eta behin, eskatzen diguten horren inguruko analisia behar da. Hau da, zer den eskatzen zaiguna ondo jakin behar dugu, eta horretarako terminoak definitu behar dira. Gure kasuan, gizartea eta arazoak.

Gizartea, esan dezakegu, talde sozial desberdinek osatzen duten multzoa dela, zeinek oinarrian helburu berdina duten, nahiz eta berau aurrera eramateko bide desberdinak hartu. Oinarri desberdinak egonez gero, oinarri bakoitzeko gizarte mota desberdin bat izango genuke, eta hori bera arazo bat da.

Arazoa ez da ondorio bat, baizik eta ondorioaren kausa. Arazo guztietan, kausa hau identifikatu behar da, konponduko baditugu. Hortaz, zikoiztasuna, berekoikeria… ez ditugu arazotzat hartzen, ondoriotzat baizik, eta horien aurka banan banan borrokatuz gero ez dago zer irabazi.

Beraz, arazotzat identifikatu dugu gizarte mota desberdinen elkar bizitza, ondoriotzat gizakiaren hainbat akats ezagun, eta zergatitzat kontzientzia hartuko dugu. Bai norbanakoarena, nola kolektiboarena ere.

Kontzientziak ezaguera inplikatzen du; ezagutu gabe, ezin kontziente izan. Kontzientzia eza ulertzen dugu jatorri moduan, morala inplikatzen duen moduan, bere gabeziak moral eza suposatzen duelako. Morala, noski, gizarte baten lege etikoen multzoa dela uler dezakegu, etikotasunetik alde egiten dutenak elkar bizitza ordenatu bat gestionatzeko helburuarekin. Izan ere, etikak, norbanakoaren “ongiaren” ikuspegia hartzen du, lege batzuen menpe. Lege hauek orokortu eta moral bilakatzen dira gizarte mailan. Noski, kontzientzia ez dugunez, morala ez dugu, eta gizartea, beraz, ez da existitzen.

Kontzientzian mantendu ditzakegu bizirik hainbat errealitate ez material, noizbait materializatzeko zain, kontzientzia ez baita mundu materialetik kanpo dagoen zerbait, ezaguera inplikatzen duen heinean materia behar baitu justifikatzaile gisa. Materian, noski, gu ere sar gaitezke, eta gure arteko harremana izan daiteke kontzientzia horren eraldatzaile bat. Elkar harremana, finean, gizartearen gabezietako bat.

Bada, ez dugu kontzientzia soilik kolektibo baten behartzat hartuko, norbanakoaren ardura ere baita, esate baterako, aipatu genuen euskararen kasuan. Kolektiboaren beharrak, esan daiteke, norbanakoaren zuzentzaile papera hartu behar duela. Hau da, kolektiboak indibidualtasuna mugatu behar du. Sistemaren eraikuntzan alderantziz ulertzen dugu, kasu hau emango balitz. Hau da, gaur egungo indibidualtasunaren sistema goitik behera eraikitzen den bitartean, kolektiboarena, nahiz eta kontzientzia eta morala goitik behera mugatu, behetik gora eraikitzen da. Noski, ezin dugu ahaztu ere, aurretik moral hori pertsonen etikotasunaren mugetatik sortu egin dela, nahiz eta gero eraldatua izan guztion beharretara egokitzeko.

Bide hau kontzientzia indibidualetik kolektiborako saltoan aplikatzen badugu, esan dezakegu lehenik eta behin norbanakoaren kontzientzia izaten dela, ondoren kolektiboarenera heltzeko. Baina aurrekoan bezala, kolektiboarenak, ondoren, norbanakoarena zuzenduko du. Gure gabezia? Bai bata, nola bestea. Baina kontuz, kontzientzia indibidual ezak ez gaitu berekoi bihurtu behar ezinbestean, horren ardura kolektiboak hartzen baitu. Beraz, bide egokirik ez bada ere, helmuga izango da gure ekintzak justifikatuko dituena.

Gure helmuga, noski, kontzientzia kolektibora heltzea izango da. Esate baterako, langileak, indibidualki langilea dela jakin behar duen arren, kolektiboaren beharra du, sisteman zertan lan egin baino, nola lan egiten duen jakiteko. Hau da, klase sozial baten multzoa osatzen duela jakin behar du, lanaren aurka borrokatu beharrean, zapaltzen duen horren aurka ekiteko.

Gizartean norbanako gisa zein paper bete behar dugun jakitea da, guretzat, kontzientziaren beharra azpimarratzen duena. Eta ondorioa hau izango litzateke, bai indibidualean, nola kolektiboan, norbanako gisa ardura bat dugula, eta hori galdua dugula, gizartearen desintegrazioaren mesedeetara. Hortik, gainontzeko ondorio ezagunak, eta ondorio edo emaitza horietatik, beste hainbat.

Solo muere quien espera, que se muera quien espere.

2011-02-13T16:34:00.000+01:00

Altxatzen garen momentutik, bide bat finkatuta diogu gure nahiari. Gogoari legeak ezarri dizkiogu, aske izaten debekatu diogu. Amets batzuk ditugu, noiz etorriko diren ez badakigu ere. Eta horien zain ari gara, ezagutzen ez baditugu ere.

Altxatzen garenetik, nahia eta gogoa beharrari inposatzen dizkiogu, zikoiztasunaren bidetik jotzen dugu, berekoitasunetik, ez dugun horri gure territorioaren bandera ezartzeko.

Altxatu aurretik ere, bizitza zain ematen dugu, ez duguna baloratuz eta ondoan dugun hori ahaztuz. Ametsek errealitatea ordezkatzen dute, izateko nahiak materia bera, eta gure bihotzak ordezkaririk ez du aurkitzen itsutasunaren bidean, benetan maite gaituztenak ikusten ez ditugun heinean.

Altxatu beharrik ez dut borrokatzeko, ametsetan ere indarra baitut aurrera egiteko. Denborak ez du gure barrena sendatuko, baina bihotz bat dugu sentitzeko, mundu oso bat maitatzeko, eta herri oso bat bere alde egiteko.

Itxaroteko nahia ez dadila itxaropenerako beharraren ordezkaria izan. Gure nahia eta beharra, guk geuk ordezka ditzagun.

Inongoa ez da, nongoa den ez dakiena.

2011-02-01T23:14:00.002+01:00

Sakonki eta luzaroan hausnartu dudan arren, ez diot “vasco” hitzari euskarazko itzulpenik aurkitzen. Are gehiago, eztakit “vasco” hitzak zeri eta zeini egiten dion erreferentzia.

Sarritan gertatzen da, talde sozial zabal eta zabalduetan, berauek deskribatzeko hitz zehatza aurkitzeko ezintasuna. Ez da berdina alderdi politiko bat, edo udal herri mailako erakunde herrikoi bat, politikatik urrundu ezinean badabil ere, bera erabili gabe helburuak justifikatu ditzakeena, behintzat gorago dauden lege zuzentzaileek ezarritakoa betetzen badu. Moral ofizialarekin apurtu gabe, berau birformulatu alegia.

Termino nahasketa ematen da edozein erakundeetan, eta are gehiago deskribatutako azken hauetan. Zer esanik ez, bada, gizartean, herri mailan, lurralde mailan, zein nazio mailan. Arazoa terminoa izan daiteke, edo antolatzeko era bera. Gabeziak, alegia, erlazio dialektikoak ulertzerako orduan.

“Vasco”-ren ordez euskaldun erabiltzera ausartu gara askotan. Euskal herritar gisa ere ezagutuak izan gara euskararen lurraldeetan bizi garenak. Baina euskaratik gaztelaniara dagoen saltoa, ematen du, euskal interesen eta espainolismoak bere esku hartutako gaztelar kulturaren interesen arteko aurkako elkarrekintzetan ematen den aldenpena bezain zabala dela. Hau da, erraz ondoriozta daiteke, euskararen aldeko borroka, euskal nortasunaren eta gure lurraldearen aldeko borroka dela; euskara dela gure muga bakarra hain zuzen ere.

Kontraesan askotan murgil gaitezke diskurtso hau ofizialtzat hartzen badugu, melankoliak gidatuko ote gaitu borrokan, giza interesak alde batera uzten ditugun bitartean. Benetan al da euskara gure territorio libre bakarra, Joseba Sarrionandiak esaten duen bezala, ala gizatasuna izango da gure mugak finkatuko dituena. Libre izaterik ez al dugu izango, mugak ezartzen badizkiogu gure buruari. Beti, euskara birrintzen saiatu izan dira, gudak elikatu dituzten guzti horiek. Mugarik ez dute izan, bada, askatasunaren izenean, gizateria esklabo bihurtzeko. Eta gaur ere, euskararen esklabo bilakatu nahi dute euskal nortasuna, euskal territorioaren aldeko borroka.

Lehendakari ilegitimoaren hitzetan horrela entzun nuen. Atzerritar baten ahotik. Gaztelania izango ote da aske egingo gaituena?

Egun bizi dugun egoera, oraindik ere, nahiko berezia da. Abstraktutasuna da nagusi gizartearen esparru desberdinetan lanean ari direnen artean. Kontzienteki edo ez, lanean ari baikara gizarte honen mesedeetara, ondo edo gaizki ari garen baloratu gabe, noski. Abstraktutasun horrek, nahia edo beharrari baino, beharrezkotasunari erantzuten dio. Hau da, euskaldunaren mugak ez dira oso argiak, nahiak baino, aurretik (eta oraindik ere) botere burokratikoa izan duten horiek ezarritako baldintzak izan baitira baldintzatu dutenak. Euskalduna, euskara duena da, baina, zergatik ez, euskal kultura duena ere, eta baita euskara debekatuta izanagatik ere, euskara jakin gabe, euskararen territorio askean murgilduta daudenak ere. Territorio horrek, noski, izaera materiala ez badu ere, kontzientzia eta koherentzia eskatzen du, urtetan, administrazio ofizial askerik gabe, bizirik mantentzeko. Ez lurra ezta beldurra; biolentzia ezta debekuntza; euskara eta Euskal Herria, gure barnean, gure artean, aurrera bultza.

Hori da, finean, euskal nortasunaren garaipenik handiena, objektua baino, subjektuaren beharra. Gogorki erakutsi dugu, urtetan zehar. Hala ere, euskararen eta euskal nortasunaren borroka pauso bat haratago joan behar da. Horrek ezin du izan gure azkeneko helburua. Ez soilik melankolia kulturala, baizik eta soziala ere. Kultura baten helmuga, askoz ere handiagoa izan behar da. Justizia egin, eta ekintza justoak sustatu. Historia idatzi, gure hitzekin eta gure hizkuntzarekin. Herri oso bat mugitu eta gestionatu!

Azken finean, euskara eta kultura ez dira lur bat kualifikatzeko aitzakia, tresna baizik. Euren helburua ez da lur material bat mugatzea, pertsona heztea eta harremanak sustatzea baizik. Baina, helburuak izango ote ditu kulturak eta hizkuntzak? Subjektuak ez dira, objektuak ere ez, izate propiorik ez dute, gu gabe. Kontzientzia dira, materiarik gabe bizi ezin direnak.

Helburuak gizakiok ditugu, eta helburu horietan laguntzeko, kultura eta hizkuntzak hazi dira. Sortu baino, gizateriaren eboluzioarekin batera handitu baitira. Beraz, herri oso baten kualifikatzaileak dira, eta herritar horien helburuetan laguntzeko dira. Egiten ditugun bezala, egiten gaituzte.

“Vasco” hitza asmatu zuten espainolistek, egoera sozial eta kultural desberdinean gauden pertsonak administrazio berdin baten baitan batzeko, homogenizatzeko alegia. Ulertuta baitute, euskal nortasuna eta espainolismoaren arteko tira bira honetan, garaipena, egiten gaituen hori euren nortasun gabedun kultura espantsionistan mugatzea dela, gure kultura euren kulturaren esparrukoa dela ulertaraztea, eurena zuzentzailea eta gurea menpekoa dela, alegia. Gure helburua, noski, kontzientziaren eremua konkistatu.

Euskaldun eta euskal herritar izendapenek, bada, kontzientziari erantzuten diote, askatasunari, mugarik gabeko lurraldeari. Kontzientzia irauli behar da, kultura iraultzatu, eta gizakion beharrari lurra konkistatuz erantzun. Hemen sartzen baikara subjektuak, kultura eta hizkuntzaren sustapen aktiboan, eta okupatzaile amoralen aurkako borrokan.

Etengabeko iraultza sozial batetan zainduko dugu gurea, eta gizartea irauli artean, gaur zapaltzen gaituzten administrazio publikoetara heldu behar da. Ezin baitugu melankolikook, ezta maitasunean murgilduta daudenek, ingurua arbuiatu, materialismoari bizkarra eman. Ez gara paradisuan bizi, eta ezin dugu ideien guda ideien munduan baiginan burutu, gure ingurua moldatuko ez badugu. Euskarak ez du lurralderik izango, baina euskaldunok badugu, eta euskarak, beti, berau lantzen lagundu du. Euskara zainduz, lortuko dugu!

Ezin hobeto finkatuko ditugu sozialismoaren oinarriak, euskal kulturaren ikuspegitik. Kontzientziarekin zainduko dugu, harreman sozialarekin, semi-estatuaren bidez eraikiko duguna. Gizartearen iraultzarekin hartuko dugu semi-estatuaren kontrola, eta ondoren, gizartearen heltzearekin desagertuko da semi-estatua bera, euskara, kultura eta herria, kontzientzian bizirik mantenduak izateko. Kontzientzia askatasuna baita, eta izango da, ezinbestekoa iraultza sozial eta kulturalarentzat.

Hortaz, kontzientzia ez duena, ezer ez dela ondorioztatzen dut, zer den ez dakiena, ezer ez den bezala. “Vasco” hitzak, euskal nortasuna, kultura eta hizkuntza kontzientzian ez duten horiek lurralde batzuen mugetan onartuak izateko asmatutako terminoa da. Hau da, gizarte baten parte direnaren itxura emateko. Baina, gizartea, helburu berdindun talde sozial batek sortua bada, eurek lekurik ez dute askatasuna helburu duen gurean.

Inongoa ez da, nongoa den ez dakiena.

"Barnean ez" eta "Kanpoan"

2011-01-22T18:26:00.007+01:00

Hainbatetan denbora gehiegi ematen dut testurik idatzi gabe. Egia esanda arazoa ez da idaztea baizik eta gaia aurkitzea, eta, noski, hartzaile eta idazlearen papera betetzea. Testuak hasiera eta amaiera kontundentea eskatzen duelako, gune hau eztabaidarako erabiltzea zaila den heinean. Dena den, idazten aritzen naiz gai desberdinei buruz, eta egunero egiten dut. Gai honi buruz berriz idatz nezakeen, hasiera eta gaiaren esposaketa garbiago batekin, baina uste dut nahikoa izan daitekeela nire herriko "Jaiak Koordinakundea"ri bidalitako testuarekin, non nik ere lagun koadrilarekin parte hartzen dudan. Arazoa larria iruditzen zait, eta horregatik jartzen dut hemen:

"Kaixo!!! Aitor naiz, eta nire izenean hitz egiten dut, noski. Gauza da gainetik kontatu didatela ihauterien asuntoa, eta ez dugu horri buruz ezer hitz egin. Nik argi daukat joko honetan ez dudala sartu nahi. Hau da, entzun dudanaren arabera jaiak koordinakundeak gai bat jarriko du (eta badakit ez dela inor behartzen) kideok horren inguruan mozorratu gaitezen. Ez behartuta ere, ideia bera lekuz kanpo dagoela iruditzen zait. Nik ulertuta neukan talde honetan edonork duela sartzeko eskubidea, eta momentuz, noski, horrela izan da. Baina sartu ez direnak ere "kanpo" ez daudela ulertzen du edozein talde, erakunde edo alderdi irekik. Hau da, alderdi ezkertiar batetan sartuta ez dauden langileak langile izaten jarraitzen duten bezala, eta horien alde eta horiek erakartzearen alde alderdiak lan egin behar duen bezala, ezin du jaiak koordinakundeak jai herrikoi batetan koordinakundetik kanpo ez dauden horiengandik bereizteko gai bat aukeratu. Edo egin dezake, de etxo egin du, eta handitasunak elikatzen dituen tipo horiek handiago sentiaraziko dituela dudarik ez dut. Agian, batenbat, gorbataz joango da ere, zirkuaren jabea denaren itxura emanez: egia esanda, goian behean baino pailazo gehiago daude.

Hortaz, baldin eta badaude, koordinakundearen estatutuak edota nondik norakoak deskribatzen dituzten paperak nahiko nituzke, eta hor aukeratu benetan hau den nik nahi dudana, edo, bestela, ihauterietan "herri xumearen" klase sozialean sailkatu ditugun horien ondoan egon beharko nintzatekeen. Egia esanda ikasketengatik ez dut batzarretara joateko aukerarik, baina bertan zuzenean esango nuke hemen idatzitakoa, eta bai, normalean gaitzestuen ondoan egotea izaten dut gogoko, eta oraingoan ez da gutxiagorako izango. Nik nire gaia aukeratuko dut, talde sozial berdin batetan, gizartean, desberdina naizelako, berdin egiten gaituzten beste eskubideak kontutan hartzen ez baditugu.

Dena den, ate guztiak itxi nahiko nituzke, baten batek hau lagunen artean gertatzen denarekin konparatu dezakeelako. Nik uste dut koordinakundean lagunkidetasunak baino beharrak edo nahi batek biltzen gaituela, eta behar hori, gaizki ulertu ez badut, jai herrikoien aldekoa da, herri guztiaren mesedeetara egiten diren jaien aldekoa. Eztabaida hau eman zen behin batzar batetan (agian beste batzuetan ere), non esaten zen jaietako ekitaldiak etabar koadrilok gozatzekoak zirela, beste herritarren gainetik. Bai, horren gogor entzun nuen nik, guk lan egiten genuenaren (eta besteek ez) argudioa erabilita. Hitz horietan sortzen diren muga berdinak sortzen dira ihauterien asuntoarekin. Lehen esan dut, niretzat koordinakundean ez dagoen jendea ez dago bertatik kanpo, baizik eta barruan ez dago. Modu desberdin bi dira ideia bat ulertzeko, bata itxia eta bestea etorkizunari begira. Horrela egin behar dute alderdi herrikoi iraultzaileek, eta iraultza berdinean mugitu behar du pribatizazioaren aurkako, herrikoitasunaren aldeko mugimenduak.

Beraz, horren argipen bat nahiko nuke, honetan sinisten jarraitzeko. Zergatik ez luzatu herri osoari berdin joateko proposamen hori? edo, ideia batzuen inguruan egitea ez legoke gaizki ere (badakit honetan ezin dela). Hau esaten dut, ez delako berdina erakunde batek muga ezartzea, edo ideia batzuek ezartzea. Ideia libreak dira nahi dituenarentzat, eta erakundea itxi egiten da, pribatizatu. Azken finean, barruan daudenen eta ez daudenen arteko muga bat da, batzuentzat garrantziarik gabekoa, baina niretzat, askoren handitasuna ikusita, ezabatu beharrekoa. Askok lagunen arteko koadrila bezala ulertuko dute azkenean koordinakundea, eta sektarismo horretan hasten da barruan ez daudenen beldurra, hurbiltzeko lotsa ere. Batek daki, "eskaladan" aritzen diren horiek agian hori izango da nahi dutena.

Mugimendu asko hautsi dira "barnean ez" eta "kanpoan"-en arteko bereizketa garbia ez ulertzeagatik."

Urteak ez dira pasatzen...

2011-01-03T14:08:00.000+01:00

Errealitatearen mugekin kolpeka ari da gizakia. Buruarekin ematen ari zaio ikusezina duen sabaiari. Eman eta eman, baina ezin hautsi, ezin amildu, ezin eguzkira hurbildu.

Muga psikologikoak ez dira hauskorrak, ez, euren existentziaz ez badakigu. Ezin burutik sendatu, burutik sano ez gaudela onartu ezinean bagabiltza. Eta bai, honetaz urte berri honetan ere ohartu naiz, nahiz eta soilik bi egun pasatu.

Egia esanda aspaldi ohartu nintzen, eta oraindik oroitzapenaren bidaietan berarekin egiten dut topo, urte berria, niretzat, ez delako berria izan. Eta ona, batek daki, onak ez du urteei buruzko ikuspegirik, orduetan aldatzen da, minutuetan zein segunduetan. Ona ikuspegiaren araberakoa da, eta gure ikuspegia aldakorra da, ontasuna bezala, baina mugarik gabekoa, muga bakarra gure buruetan aurkitzen ez badu behintzat.

Urteak ez dira berritzen, zahartzen ez bagaituzte. Urteak ez dira etortzen ezta joaten ere. Urteak gehitzen zaizkigu, bizkarraren gainera. Urteek usteltzen dute materia organiko hila, eta baita bizia ere, gure bizitza.

Urteek ez dute poztasunik ekarriko ezta zorionik ere. Urteek ez dituzte presoak kaleratuko, ezta lagunak espetxeratuko ere. Urteak joan urteak etorri, askoren bizitzak berdin jarraitzen du. Urteek ez dituzte klase sozialen paperak aldatuko. Urteek ez gaituzte aske egingo.

Urtea naturaren ziklo baten emaitza besterik ez da, denbora neurtzeko tresna. Urteari ezin itxaropenik eskatu, ezin irribarre egin. Urtea ezin ahoskatu segundu bakoitza infernu duen horrek.

Urteak ez dira pasatzen miseria gorrian bizi direnentzat; ez dira pasatuko sistema honen kondenatuentzat. Urteek historia kontatzeko besterik ez dute balio, gure zahartasuna neurtzeko. Urteak gure bizitzaren agonia zenbakitzeko dira; urteak ezabatu behar dira.

Ostikada batez muga hau gainditu, urteak zenbakitzeari utzi, eta etorkizuna irabazi. Urteak etorkizunarekin borrokatu.

Urte berriak miserian bizi direnentzat itxaropen faltsua besterik ez dira. Triste bizi den horrek zoriontasuna lortu dezakeela uste dezan. Preso bizi denak askatasuna. Preso bizi garen guztiok askatasuna.

Baina gure etorkizuna ez dago urte berrien esku, ezta urte berri bakoitzaren hasieran ontasuna opatzearen esku. Gure etorkizuna egunerokotasunaren borrokan dago, egunak baitira 24 orduro argitzen direnak.

Urteek baldintzak baino ez dituzte ekartzen, lege moduan, hipotekaren ordainketarekin, prezioen igoerarekin… urteak erabiltzen ditu klase agintariak mugak ezartzeko, eta baita ere, tontoena itxaropenarekin mantentzeko.

Urteek gure gogoak preso mantentzen dituzte, askatzeko aukera desegin, batetik bestera gure bizitza aldatu daitekeenaren kondaira mantenduz. Egia esanda, egun batetik bestera dagoen aldaketa baino ez dago, gure zorionerako, eta hainbat zapalketa metodo berriren ezarketa gure zoritxarrerako.

Kolpatzen gaituen errealitatearen mugekin apurtzeko, norberaren burua askatu behar da, denok libre izango bagara.

Borrokatu denbora, eta aske izatea galarazten dizun hori. Urteak ez dira pasatzen, itxaropentsuak garen horientzat; urte berririk eta onik ez da, ezer ez duenarentzat.

IRAULI TA IRABAZI!

Heriotzaraino

2010-12-28T15:18:00.001+01:00

Askotan beldurrari aurre egin behar diot; ulertuko ez ote nautenaren beldurrari. Hasieran esan nuen, blog honek zein norabide hartuko zuen ez nekiela, helmuga argia nuen arren. Eta horren beldur naiz, iruzkinik jasotzen ez dudanean, inork nire testuei erantzuten ez dionean, benetan honen funtsa ulertuko ez denaren beldur.

Txiki txikitatik izan dut kritikarako joera handi bat. Dena da eztabaidagarria, eta horrela behar du izan. Baliteke honetan guztian jaio nintzenean, orain dela 22 urte eta ondorengoetan, osaba kartzelan izateak lagundu izana. Edota etxean, orokorrean, bizitako giroa. Izan daiteke, baina niretzat ez da, naizena berriz izango nintzateke, beste herri, kultura eta hizkuntza batetan bizi izango banintz.

Beldur naiz, txoko honen izenburua irakurrita jorratzen ditudan gaiak hortik kanpo daudela pentsatzeko arriskua dagoelako, iraultza armen esparrura mugatzen duten pertsona asko daudelako, benetan behar sozial bat dela ulertzen dugunon aurrean. Behar soziala, gizartearen esparru guztietan landu beharrekoa, norberaren barrena irauli, eta bizitza irabazi.

Gazteagoa nintzenean hasi nintzen idazten. Garai hartan nahiko euskarri hedatua zen fotolog-a erabili nuen ahal zen heinean eztabaida gaiak esposatzeko. Egia esanda, harro baino harroago nago garai hartaz, lagun asko egin bainituen eta ez soilik nire kulturan, baizik eta Euskal Herritik kanpoko kulturetan ere. Benetan etekingarriak izan ziren garaiak direla. Agian, nire akatsik handiena, edo bertutea, batek daki, adiskidetasuna eta jendearen beharra bestelako modu batetan ikustea da, hau da, behar abstraktu baten moduan, eta ez pertsona jakin batzuek eskaintzen digutena. Zabala da, batengatik jaso ezean, beste batek eman diezadake. Hortaz, ez naiz oso iaioa lagunak elikatzen, askorekin lortu nuen erlazioa galdu egin dela esan daiteke, nahiz eta euren irakaspenek, harremana izan dudan guzti horien irakaspenek, gaur naizen moduan egin nauten, eta bihotzetik oso urrun ez dira egongo izen guzti horiek, izenak baino, arimak nahiago du nireak, noski.

Zeinen burugogorra naizen ezagutzen nauten guztiek dakite. Kostata aldatzen dut iritziz, eta ez soilik hori, baizik eta askok izan dezaketen iritziaren, nahiz eta horren aldekoa izan, kontra agertu ohi naiz, benetan iritzi horretarako bidea desegokia izan dela uste badut. Dena kuestionatzea gizakiaren oinarrizko behartzat ulertzen dut, eta bat bateko erabakiek, nahiz eta finean konpartitu, nire ezezkoa jasotzen dute.

Hauetan elikatzen da nire egunerokotasuna. Horretan dihardut nire buruaren kontrola bereganatzeko gai naizenetik. Erabakiak lantzen, ideiak eratzen, aldatzen, eurek nola jokatu behar dudan esan diezadaten. Nire akats guztien teloia dira azken finean, nolabaiteko gida, bide zuzenerantz, behintzat nire buruak egokienatzat hartzen duen biderantz.

Mugak ezartzen dizkiot nire gorputzari, sentimenei, buruan landutakoari hutsik ez egiteko. Egoera desberdinen aurrean moldatzen gara gizakiak, eta baita ideiak ere, elkar harremanean egoten baikara. Baina burua izan ohi da gure gorputzaren kontrolaren erantzulea, guztietan, sentimenduek bere lekua hartzen duten arte. Eta ez soilik maitasuna, azken finean, horretan gizakiak neurririk hartu ezin baitezake. Gorrotoan, beldurrean… izan beharko genuke gure ideien legea, gure zientzia, buruak bere garrantzia gal ez dezan, gure ideiak suntsituko lituzketen ekintzak burutu ez ditzagun. Burua galdu gabe, berau moldatu.

Gorrotopeko ekintzek ez diote inolako ideien legeri erantzuten, senari baizik. Eta sena ez da kide ona gizaki arrazionalarentzat, ezta amets egiten dugunontzat ere. Ametsak arrazionalizatu, lege bilakatu, senari aurre egiteko.

Beldurra diot intsumisioari, legerik gabeko askatasunari. Beldurra izango nioke legerik gabeko naturari, eta bakardadeari, benetan legerik izango ez banu. Baina ez da kasua, ideiak lege bilakatu ditut, nire ekintzak epaitzen dituzten legeak. Pentsatzen dudanaren esklabo naiz, nire etorkizunaren gatibu; izan nahi dudanak gidatzen nau ez naizenaren bidean; ametsek elikatzen naute, aurrera jarraitzeko eta eurekin batera sinesmen bilakatzeko. Purutasun handienaren sinesmen, askatasunaren kondairan.

Gizartearekiko ditudan ametsek bilakatu ninduten komunista ameslaria, utopia latzenean ere, gogorrenean, negar egiteko gai baikara, utopia horri negar; gure gorputzak, gure urak elikatzen duen utopia, gure malkoek betetzen duten itsasoa, askatasunaren alde gogorki borrokatzen duen itsasoa. Eta legeak ditu, naturaren legeari erantzuten dio, materialismoaren legeei, elkar harremanari. Ametsetan ere, etorkizuna ukitzeko gai baikara. Etorkizuna ukitzeko gaitasunak bilakatzen gaitu ameslari, hain zuzen ere, eta ametsa, ametsa… ametsa askatasuna da, gizartearen gai guztietan, maila guztietan.

Ametsa amodiozko kanta bat da, gorrotoaren gizartearen aurkako hotsa, berdintasunaren melodia itzalpeko mundu triste honetan. Ametsa etorkizuna da.

Ni, egunero ari naiz etorkizunaren eraikuntzan, soilik orainaren beldur, soilik ez daukadanaren beldur. Beldurrik ez diot bakardadeari, gaur nirekin dudalako. Baina beldurra izan nion, bakarrik utzi nindutenean. Beldurrik ez diot jende berria ezagutzeari, bai ordea, honen truke, bakardadea berriz bakarrik uzteari.

Hori da, finean, nire beldurrik handiena. Etorkizuna nolakoa nahi dudan badakit. Zer eta nola bizi nahi dudan badakit, eta nire ideiekiko fideltasunak, momentuz, bakardadean egotera eramaten nau. Ez naiz lagunak elikatzen iaioa izango, baina ez dut adiskidetasuna gutxiesten. Ez dut nor maite izango, baina maitasun osoz naiz. Nire beldurra izana galtzea da, horregatik dena orokortzen saiatzen naiz, adiskidetasun iturriak zabalik uzten, nahiz eta maitasunarekin ezinezkoa egiten zaidan, hor bai, pertsona bakarrak egiten baitigu zirrara.

Horregatik egunero iraultzen dut nire barrena. Egunero moldatzen dut nire legea. Baina oinarria berdina dut, jatorria, eta helmuga ere. Materialista naiz nire osotasunean, materia naiz, eta materialista ere maitasunean; sozialista, alegia. Harremana materiaren artean ematen da, naturalki, eta aldentze indar antinaturalek ez diote inongo legeri erantzuten, zikoiztasunaren buruei ez bada behintzat.

Etorkizuna lege dut, eta bertara heltzera lagunduko nautenak ezagutzeke dauzkat. Edo agian, ezagutzen ditut jada. Berdin zait, ezagutzen ez dudana ez dut nahi, beharrik ez dut horretarako beharra erakusten ez didaten heinean. Eta saiatzeko indarrik ere ez dut, etorkizuna norekin eraiki erabakitzen dudanean, hori ere nire etorkizun bilakatzen delako eta etortzeke dagoena urtetan jorratu dudan bezala, norekin etorriko den ere jorratu beharko, akatsetan ez erortzeko eta nire ideiei ez kontrajartzeko.

Argi daukadana, bihotza zabalik dudala da. Adiskidetasunari eta maitasunari, baina lagunak saiatu arren, erlaziorik ez dut hasiko inor mintzeko aukera badago, ziur ez banago. Burugogorra naizelako nire ideietan, eta aukeratzen badut, etorkizunerako aukeratuko dut, erlazio bat hasten denean, bik hasten dute, eta ezin dut onartu batek bakarrik horrekin bukatzea.

Ziur ez banago, nahiago dut ez egon, nire ideiak traizionatu baino. Betikoa naiz, legeak moldatu arren, sustraiak eta ametsak berdinak ditudalako, berdintasuna lege, askatasuna amets, hemendik eta heriotzaraino.

(Beldurrik ezazue eduki iruzkinak idazteko edo eztabaida berriak hasteko, nahiz eta ni ez ezagutu, noizbait ezagutzeko aukera egon daitekeelako)